rosie

Kαι μετά το βάψιμο, τι;

2009-10-29T12:24:00.002+02:00

Φυσικά, Παζλ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δύσκολη δουλειά το βάψιμο!!!!!!!

2009-09-02T10:19:00.005+03:00

Λοιπόν! Μετά τη χτεσινή ημέρα ανέβηκε στην υπόληψη μου η συμπαθής τάξη των μπογιατζήδων! Είναι εντελώς άλλο πράγμα να πληρώνεις και να στα κάνουν όλα (και να κάνεις και παρατηρήσεις του στυλ: "Μήπως να το ξαναπερνούσαμε -δηλαδή εσείς-ένα χεράκι γιατι στην κάτω δεξιά γωνία δεν έχει πιάσει το χρώμα";) κι άλλο να το κάνεις μόνος σου.

Πήγαμε χτες στην Πάτρα πάλι, για να βάψουμε -δηλ. να βάψουν οι άντρες εννοώ- το σπίτι της μικρής. Επιασα κι εγώ το ρολλό για να βοηθήσω και καλά... Σε τρία λεπτά είχα γίνει μες στις πιτσιλιές -ας μη μιλήσω για το πάτωμα- στα τέσσερα μετά με την σπάτουλα να βγάζω το κολλημένο χρώμα!!

Πιάστηκα εντελώς!!!! Στο τέλος ξάπλωσα ανάσκελα στο πάτωμα και φώναζα: Θέλω ένα σπα. Θέλω έναν μαύρο -όχι έναν, τι να μου κανει-δύο θέλω (να κι οι φαντασιώσεις)..για μασάζ τους ηθελα- ένας το ένα χέρι που ξεράθηκε απο την κούραση κι ο άλλος το άλλο . Θέλω παγωτό, θέλω να μπω σε μια μπανιέρα και να μη ξαναβγώ, κι άλλα τέτοια θέλω που αφού δε με δείρανε πάλι τυχερή ήμουν.

Γυρίσαμε αργά το βράδυ, εγω στο πίσω κάθισμα για να μη βλέπω το κοντέρ και συφυλιάζομαι-μα με 160 στην εθνική; -ο Θεός να την κάνει εθνική-.
Οταν πια μπήκαμε στην Αττική οδό, παρατήρησα από τον καθρέφτη τα μάτια του μπαμπά της να κλείνουν. Μου πήγε τρεις και μία -γιατι η ταχύτητα μεγάλωνε προοδευτικά όσο το μάτια κλείνανε. Αρχισα τη κουβέντα την άσχετη: "Εδώ δεξιά είναι το Μall; (στην Ελευσίνα είμασταν για να καταλάβετε), η αττική οδός πόσα χιλιόμετρα συνολικά είναι; Κοίτα που κρύφτηκε το φεγγάρι από τα σύννεφα. Μυρίζει φωτιά ή είναι η ιδέα μου; Αααα ! κοίτα ένα ωραίο εργοστάσιο!! κι άλλες τέτοιες μπούρδες, μόνο και μόνο για να τον κρατάω απασχολημένο. Και να χω και τη μικρή να λέει: Θα κάνετε επιτέλους ησυχία να κοιμηθώ;; Οχι κοριτσάκι μου δεν θα κάνουμε, γιατί αν κάνουμε μάλλον θα κοιμηθούμε μια και καλη κι οι τέσσερις μας κι είναι κρίμα κι άδικο.

Αυτά τα νέα τα τελευταία. Παρόλο το τριψιμο και το μούλιασμα μετά στην μπανιέρα, ακόμα διακρίνω πιτσιλιές χρώματος στο δέρμα μου...

Αχ! πόσο συμπαθώ τους (αληθινούς-επαγγελματίες) Μπογιατζήδες!!!!!!

Π Ε Ρ Α Σ Ε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2009-08-27T13:11:00.002+03:00

Στη Φιλοσοφική Σχολή της Πάτρας, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, 23η .

Χτες, πήγαμε Πάτρα να βρούμε σπίτι. Βρήκαμε ενα τριάρι (τα μεγάλα κοστίζουν όσο οι γκαρσονιέρες) με θέα το λιμάνι της Πάτρας όπου βλέπεις τη θάλασσα, τα πλοία και στο βάθος τη Στερεά Ελλάδα. Η μικρή ενθουσιάστηκε, το ίδιο κι εμείς. Τώρα το μυαλό μας είναι στο τι θα αγοράσουμε για να το επιπλώσουμε, γενικά επικρατεί ένας οργασμός σκέψεων, πλάνων, αγορών κλπ. Σταθήκαμε και τυχεροί γιατί στην ίδια πολυκατοικία μένει και μια φίλη της απο τους προσκόπους που πέρασε πέρυσι κι έτσι θα χει και παρέα τουλάχιστον στην αρχή όσο θα ναι ψαρωμένη.

Είμαι πανευτυχής από τη μία, από την άλλη όμως - χωρίς να το λέω δυνατά - ανησυχώ. Χίλιες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, -πώς θα είναι, πώς θα τα καταφέρει,-πώς θα διαχειριστεί τον εαυτό της, και παρόλα αυτά κάτι μέσα μου μου λέει πως θα της κάνει πολύ καλό αυτή η εμπειρία, θα την ωριμάσει και θα την μεταμορφώσει σε μια γυναίκα για την οποία αξίζει κανείς να είναι περήφανος γι αυτήν.

Αυτά τα νέα μου,-λίγο τηλεγραφικά- αλλά τρέχω και δεν προλαβαίνω :)

Μεγάλη μπουκιά φάε

2009-05-13T10:20:00.006+03:00

μεγάλο λόγο να μη λες...

Την ήξερα την παροιμία (ακαδημαικά) εμ δεν την ήξερα;

Παρόλα αυτά και μεγάλη μπουκιά έφαγα, και μεγάλο λόγο σαν διάγγελμα εκφωνούσα όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μαμά..

Πάντα τέτοιες μέρες καθώς πήγαινα τα παιδιά σχολείο, έβλεπα μαμάδες συνήθως, σπάνια μπαμπάδες, σχεδόν κρεμασμένες από τα κάγκελα του Λυκείου, να περιμένουν να βγουν τα παιδιά τους από τις πανελλήνιες..

Το τι τους έσουρνα δεν λέγεται!!! Τι να αφήσουν τα παιδιά τους ήσυχα, δεν βλέπουν πως τ αγχώνουν;Τι δεν βλέπουν πως πια δεν είναι στο δημοτικό, τι ν' αποχτήσουν δικιά τους ζωή και να πάψουν να ζουν δια μέσω των παιδιών τους..αφήστε...ένας λίβελλος που πεφτε στα κεφάλια των καυμένων των μαμάδων και που επαναλαμβανόταν κάθε φορά που έπεφτα σε μια τέτοια σκηνή.

Περιττό να σας πω, πως ό,τι έλεγα, τα λέω και θα τα λέω, δεν άλλαξα γνώμη και θέση.

Ελα όμως που φτασε και η δικιά μου η ώρα..Παρόλο που έχω μεγαλύτερο γιο και θα πρεπε να τα χω ξαναπεράσει, δεν τα πέρασα..ήταν πέρα βρέχει, άλλα ήθελε, (και έκανε)δεν έμπλεξε με το σύστημα των πανελληνίων.

Κι ήρθε κι η σειρά της μικρής..Και ζω μέσα από το άγχος της, τις ανασφάλειες της, τον φοβιστικό όσο κι ελκυστικό ορίζοντα που της ανοίγεται, γιατί ναι μεν ποθούμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία, αλλά συνάμα αυτό μας είναι και πολύ φοβιστικό. Και καλά έως εδώ..Οταν πριν από κανα μήνα όμως μου ρθε και μου λέει:

Μαμά θα σαι απέξω έτσι δεν είναι; μου ρθε ο ουρανός σφοντύλι.

Προσπάθησα να αντιδράσω να μείνω πιστή στα πιστεύω μου, της εξήγησα το μάταιο του πράγματος, τις θέσεις μου κλπ.

Τίποτα! Ανένδοτη. Σε θέλω εκεί. Θέλω τη θετική σου αύρα και να σε σκέφτομαι πως θα με βρίσεις αν βγω νωρίτερα απο όσο πρέπει..

Το άφησα το θέμα να καταλαγιάσει..Ασε και θα δούμε της είπα..

Και επανήλθε προχτές. Αυτή τη φορά όχι παρακαλετά αλλά κοφτά και απαιτητικά.

Μαμά, δεν σε παρακαλώ, το απαιτώ να είσαι δίπλα μου την Παρασκευή. Σιγά το πράγμα που πρέπει και να σε παρακαλάω κιόλας..

Κι έτσι , μια ακόμα μαμά θα προστεθεί στα κάγκελα ενός σχολείου να περιμένει το παιδί της να βγει...

YΓ. Μόλις πήρε τον τελευταίο έλεγχό της..

7 20άρια , ο μικρότερος βαθμός στα λατινικά 17 και ένα 12 στη Φυσική...

Αχχχχχχχχχχχχχχ :)

Χ υ δ α ί α και αποικιακά

2009-03-10T11:42:00.005+02:00

Ούτε ξέρω πώς μου ρθε αυτός ο τίτλος..

Εμπνευση της στιγμής, καθώς στο νου μου ξανάφερνα την εικόνα της κυρίας του από πάνω ορόφου και ξανάκουγα τη φωνή της από το τηλέφωνο.

- Ακου να σου πω! Εγώ ό,τι ήταν να φτιάξω, το φτιαξα. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Τώρα είναι δικό σας. Ο τοίχος "στραγγάει". Κρύο κάνει, βροχές έχει, δεν μπορεί να στεγνώσει. Δείτε εσείς μην έχετε καμιά σωλήνα που τρέχει (στο ταβάνι;;;;). Αν μου πληρώσεις εσύ τη ζημιά που θα κάνω σπάζοντας τα πλακάκια στο μπάνιο μου για να βρω ποια σωλήνα έχει τρυπήσει, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Θα το κάνεις;

- Εχετε να προτείνετε τίποτα; τη ρώτησα όταν είδα πως φτάσαμε (πάλι) σ αδιέξοδο.
- Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα , δεν έχω εγώ νερά, εσείς έχετε, μου ξαναλέει (είμαι και καθυστερημένη-θέλω να τα ξανακούσω).
Ετσι κοφτά-στεγνά και στραγγιστικά μου το κλεισε.

Κι έτσι συνειδητοποίησα, πως έχω γνωρίσει στη ζωή μου δύο ειδών χυδαιότητες. Αυτή την άμεση, που στη ρίχνει ο άλλος στα μούτρα και την ύπουλη. Αυτή που ενώ απέξω όλα φαίνονται ωραία καλά και πολιτισμένα, αντιλαμβάνεσαι τα γδαρσίματα της μετά από καιρό, όπως όταν χτυπάς κάπου και μελανιάζεις και μετά αναρωτιέσαι που στα κομμάτια κοπανήθηκες και δε το θυμάσαι.

Κι οι δυο τους, μου είναι το ίδιο απωθητικές..

ΓΡΑΦΕ!

2009-02-23T12:42:00.004+02:00

Ε-ί-π-α-!.

- Μα δεν μου έρχεται. Τώρα τα ζω, δεν μπορώ να γράψω..

Ο τρόμος της λευκής σελίδας!!

Θαυμάζω εκείνους που στην αναβροχιά και στο χαλάζι και στον καλό καιρό, πάντα έχουν κάτι να γράψουν, σα νεράκι γάργαρο που αβίαστα χύνεται στις λευκές άδειες σελίδες. Γιατί, το θέμα δεν είναι να γράφεις ψυχαναγκαστικά κάθε μέρα μιά ανάρτηση. Ωραία, άντε και τη γράφεις. Η ουσία είναι άλλη για μένα. Να έχει κάτι να πει, να μην είναι μία μπούρδα και μισή, να έλκει και να παγιδεύει αυτόν που θα τη διαβάσει.. Αυτά είναι δύσκολα πράγματα που κάνουν στις Ινδίες και μερικοί ξεχωριστοί και εδώ μέσα. Γράφουν π.χ. μια πρόταση που εγώ θα χρειαζόμουν κατεβατά ανούσια για να πω - αν τελικά το κατόρθωνα- το ίδιο πράγμα.

Ε, εγώ δεν είμαι μία απ' αυτούς..

Γι΄αυτό, αποφάσισα ν ακολουθήσω την καριέρα του σχολιαστή.

(εκεί, μάλλον καλά θα τα πάω)..

ΠΡΟΣΟΧΗ !!!

2009-02-11T10:48:00.005+02:00

Το blog αργεί λόγω, ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Η Ημέρα της Μαρμότας

2009-02-02T18:19:00.007+02:00

Γυναίκα:. Σ αγαπάω ηλίθιε.

Άνδρας:. Κι εγώ σ αγαπάω μωρό μου.

Γυναίκα:. Fuck you!! Που λες πως μ αγαπάς κιόλας!!

Άνδρας:. Έλα, αγκάλιασε με..

Γυναίκα:. Άντε γαμήσου παλιομαλάκα που θες κι αγκαλιές..

Γυναίκα:. Μη, μη σου λέω. Παράτα με.

Άνδρας:. Οκ. Όπως θέλεις. Σ αφήνω.

Γυναίκα:. Μ αφήνεις; Πώς μ αφήνεις; Καλά πόσο μαλάκας είσαι πια;

Άνδρας:. Τι θες να κάνω;

Γυναίκα:. Να κάνεις αυτό που είπαμε. Και θέλαμε κι οι δυο μας.

Άνδρας:. Αυτό δεν γίνεται και το ξέρεις. Δεν μπορώ.

Γυναίκα:. Πώς το ξέρω;
……..
……..
Γυναίκα:. Αντε γαμήσου τότε.
…….
…….
…….
…….

Γυναίκα:. Σ αγαπάω πάρα πολύ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.

Άνδρας:. Ούτε κι εγώ μωρό μου.

Γυναίκα:. Μα.. …
….
…..
….. (συνεχίζεται στο ίδιο πάνω – κάτω στυλ και…θεματολογία)…

Σημείωση:

(Το θεατρικό έργο «Η ημέρα της Μαρμότας* ή ο ταλαντούχος Κύριος Τίποτα και η Ηλίθια που έκανε και την έξυπνη» παίχτηκε άπαξ και πήγε άπατο. Οι θεατές, τους πήραν με τις ντομάτες. Ακούστηκε, πως άλλοι, βγαίνοντας από το θέατρο, έκλαιγαν…από τα γέλια. Επίσης ακούστηκε πως ίσως έβγαινε και σε συνέχειες, αλλά ευτυχώς ήταν ράδιο-αρβύλα).
Περαστικά μας !!!!!

*Για όσους δεν ξέρουν την υπόθεση, βρήκα μια πολύ καλή ανάλυση εδώ:http://erevnitis.blogspot.com/2006/04/blog-post_27.html

** Μία γκραβούρα του Ντεβεριά

Παραμύθι

2009-01-31T11:30:00.010+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Νίκος γνώρισε τη Χριστίνα.

Ερωτευτήκανε με την πρώτη ματιά και το πρώτο σμίξιμο.

- Θέλω να πάμε εκδρομή στον Όλυμπο. Θα αγοράσουμε ό,τι μας είναι απαραίτητο και μαζί θα κατακτήσουμε την κορυφή μας, της είπε, κι εκείνη πέταξε από τη χαρά της.

Ερωτευμένοι άνθρωποι. Όλα εύκολα. Όλα δυνατά. ΜΑΖΙ.

Έτσι κι έγινε. Μαζί αγόρασαν όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό γι αυτή την ανάβαση. Σκηνές, εργαλεία, σχοινιά, ρούχα ζεστά , τα πάντα που θα τους εξασφάλιζαν το όνειρο τους να το δουν να πραγματοποιείται. Έκαναν προγράμματα και τα υλοποιούσαν. Μέρα τη μέρα. Σχεδίαζαν χάρτες , ήταν σε μια δημιουργική ένταση και έβλεπαν ένα ένα εμπόδιο να πέφτει και τη μεγάλη μέρα να πλησιάζει.

Όταν πια ήταν έτοιμοι, στάθηκαν στην πλαγιά και βάζοντας αντήλιο το χέρι τους έβλεπαν την κορυφή τους να τους περιμένει.

Έτοιμοι; Τον ρώτησε

Έτοιμοι.

Άρχισαν να ανεβαίνουν. Δεν ήταν εύκολο. Άλλο στα λόγια κι άλλο να περπατάς για να τη φτάσεις. Πέρναγαν μονοπάτια, έβλεπαν το δάσος να πυκνώνει, πέρναγαν ένα- ένα τα εμπόδια που τους έκλειναν το δρόμο. Ανηφορικός , αλλά πανέμορφος. Η φύση στις δόξες της. Έκαναν έρωτα πάνω της, τρώγαν κάτι πρόχειρο, κοιμόντουσαν με όνειρα όταν έκανε καλό καιρό κοιτώντας τα αστέρια κι όταν έβρεχε αγκαλιασμένοι μέσα στη σκηνή τους. Και στα καλά και στα άσχημα, του είχε πει. Μετά από πολλές μέρες-χρόνια ανάβασης την είδαν να ξεπροβάλλει μπροστά τους. Πιο αληθινή από ποτέ. Πιο δικιά τους από ποτέ. Ήρεμη, ήταν εκεί πιστή στο ραντεβού τους.

Η γυναίκα ανέπνευσε ανακουφισμένη. Φτάνουμε αγάπη μου. Κοίτα την. Είναι δική μας πια. Εκείνος δεν μίλαγε. Ξέρει τις σιωπές του.

Τι συμβαίνει; Κουράστηκες;
Όχι όχι, δωσμου χρόνο , να βρω τον εαυτό μου και τις ανάσες μου.

Του έδωσε χρόνο, στερώντας τον από την ίδια. Φάγανε σιωπηλοί, κοιμήθηκαν μαγκωμένοι. Ο καθένας με τις σκέψεις του και τα φαντάσματά του. Πέρασαν μήνες έτσι , περιμένοντας τον. Έξω η φύση έμενε η ίδια. Κι ας λυσσομανούσε ο αέρας και ας τους φόβιζε. Ξημέρωσε η τελευταία μέρα κι εκείνοι ήταν άυπνοι, είχαν προσποιηθεί πως κοιμήθηκαν και δεν τρέχει τίποτα.

Λοιπόν τι λες; Θα προχωρήσουμε;

Συγγνώμη αγάπη μου. Δεν μπορώ να κάνω το μεγάλο βήμα. Συγγνώμη για όλα και σ ευχαριστώ για άλλα τόσα.

Τον κοίταξε. Το ήξερε εδώ και καιρό. Κι ας μην είχε αποδείξεις. Είχε διαίσθηση όμως, που ποτέ δεν την είχε προδώσει.

Βούρκωσε. Έκανε ένα βήμα πιο πέρα. Ξαναγύρισε. Αυτός ο άντρας ήταν όλη της η ζωή. Τον κοίταξε που καθόταν άπραγος με κενό βλέμμα. Δεν έβλεπε τίποτα. Ούτε τη φύση, ούτε τη γυναίκα, ούτε την κορυφή τους. Ούτε καν τον ίδιο. Ήταν μια στήλη άλατος χωρίς φωνή. Ζούσε από συνήθεια. Έτρωγε από συνήθεια, έπινε από συνήθεια, δούλευε από συνήθεια, γαμούσε από συνήθεια, κοιμόταν από συνήθεια.

Τον αγαπούσε πολύ αυτόν τον Άντρα. Τόσο, που θα σεβόταν και τη ματαίωση των ονείρων τους.

Τον αγκάλιασε.

Μη ζητάς συγγνώμη. Κι εγώ σ αγαπώ και θα σ αγαπώ μέχρι να πεθάνω. Κλάψανε κι οι δυο μέχρι που κουράστηκαν.

Μετά, πήρε τα πράγματα της και προχώρησε μόνη της. Η φιγούρα της ξεμάκρυνε μέχρι που χάθηκε σε μια στροφή. Πίσω της, σαν τον κοντορεβιθούλη, άφηνε σταγόνες αίμα. Από το ξέσκισμα των σωθικών της.

Η ζωή, ανελέητα παρούσα.

..and cure his heart

2009-01-26T23:26:00.003+02:00

Θα κάνω χώρο στα συρτάρια μου για να βάλεις τα πράγματα σου.

Θα κάνω χώρο στη ντουλάπα για να βάλεις τα πουκάμισα σου.

Θα κάνω χώρο στο κρεβάτι μου για να χωρέσεις.

Θα σε βάλω μέσα μου, πάνω μου και κάτω μου.

Θα ζήσω μαζί σου, επειδή μπορώ να ζήσω μόνη μου.

Bettie Page

2009-01-24T15:23:00.004+02:00

…..”you make me shiver, you make my liver quiver, you're a kinky girl”.

Λοιπόν, Αντίο.

2009-01-23T15:12:00.008+02:00

"Να συνειδητοποιείς, πως επειδή ακριβώς τον θαυμάζεις και τον αγαπάς, θα τον αφήσεις να φύγει, γιατί είναι εκείνος που το θέλει αυτό, σεβόμενη την επιθυμία του".

Έκαναν έρωτα για τελευταία φορά , όπως την πρώτη. Κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Αυτή με την πλάτη στον τοίχο κι εκείνος να μπαίνει μανιασμένα μέσα της. .

Η πόρτα έκλεισε πίσω του. Μαζί του πήρε τα κλειδιά του, τα έγγραφα που ήταν η απόδειξη των κοινών ονείρων που έμειναν χάρτινα και παγωμένα και την εικόνα της πνιγμένη στο κλάμα.

Η δυσκολότερη απόφαση της ζωής της.

Τι είναι αυτό;

2009-01-22T22:06:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν έχει ξαναμπεί κάπου. Το είδα, δάκρυσα και είπα να το μοιραστώ μαζ'ί σας.

Kατα(θ)λήψεις

2009-01-21T14:11:00.002+02:00

To Κακό με τις καταλήψεις είναι, πως σου μένει χρόνος εκτός των άλλων (εμβαθύνσεις, κοψίματα, αναλύσεις) να βλέπεις και πρωινές εκπομπές. Λοιπόν σας πληροφορώ πως για όλα φταίει η έκλειψη που άρχισε; θ΄ αρχίσει; θα σας γελάσω. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Φταίει ο κακός μας ο καιρός, οι εκλείψεις, οι ανάδρομοι, οι παράδρομοι, τα μπρόκολα, οι αλκυονίδες που δεν λένε να ρθουν , το φαγητό που κάηκε, ο σκύλος που τα κανε στο σαλόνι, ο Αλέξης που από θεϊκό βρέφος μας βγήκε μάπα σαν καρπούζι, οι αναμονές, κάτι κλειδιά που δεν βρίσκουν που να μπουν, κάτι μουσικές που σε κρατούν ίσα ίσα για ν αντέξεις, μερικά διαβάσματα που σε κάνουν να νιώθεις σχεδόν ανθρώπινος, οι καναπέδες που κοντεύουν να μας καταπιούν και μετά να μας ξεράσουν από την αηδία, αδιέξοδα –πραγματικά ή και φανταστικά.

Πόσο πιο χαμηλά πια να πέσω ….

Αν αρχίσω να βλέπω και τα μεσημεριανά …….

Αδυναμίες

2009-01-20T10:03:00.005+02:00

Χτες, μπήκα στο μπλογκ της μικρής. Να δω μην έγραψε τίποτα καινούργιο. Δεν είχε γράψει. Που χρόνος με τέτοιο πρόγραμμα. Και το μάτι μου πέφτει στα δεξιά της σελίδας εκεί που λέει Προφίλ. Και διαβάζω. Και μένω. Και μεμιάς έλιωσα. Στα πατώματα. Δεν περιμένεις αναγνώριση και μάλιστα δημόσια από μια έφηβη. Ειδικά όταν το 60 % του χρόνου μας σφαζόμαστε. Για χαζά πράγματα, για σοβαρά πράγματα, για θέματα αρχής ή για ανεδαφικά θέλω και απαιτώ. Ειδικά με τα τελευταία. Είμαι κατά των αλόγιστων παροχών ειδικά όταν δεν συμφωνώ μόνο και μόνο για να φύγει από το κεφάλι μου και να μ' αφήσει ήσυχη. Βέβαια, μετά γίνεται το "σώσε". Με χτυπάει με χειρουργική ακρίβεια εκεί που διαισθάνεται πως υπάρχει έστω υπόνοια εξασθενημένης άμυνας . Κι έρχεται κάτι τέτοιο μετά και με κάνει αλοιφή. Και καμαρώνω σα γύφτικο σκερπάνι.

Για Μένα
M_______ 17
Το ονομά μου είναι Μ και είμαι 17 χρονών!!! Επιθυμία μου μεγάλη είναι να γίνω ιστορικός!!! Αδυναμίες μου μεγάλες είναι οι φίλοι μου που με στηρίζουν πάντα, ο αδερφός μου ο Ν που είναι η άλλη πλευρά του εαυτού μου, ο 14 χρονών γατούλης μου o χιονής... Όμως η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η μανούλα μου ( τα καλά και τα άσχημα του χαρακτήρα μου μαζεμένα σε ένα άτομο) που εκτός απο τη ζωή μου της χρωστάω και τα πιστεύω μου, τις ευαισθησίες μου και γενικότερα το όλον μου!!!!

_

Xωρίς θέμα

2009-01-18T13:33:00.002+02:00

-Τι να πω;
-Ό,τι σας έρθει στο νου.
-Δε μου ρχεται τίποτα. Νεκρό είναι.
-Αφήστε ελεύθερο τον εαυτό σας. Ας πει και «βλακείες».
-Μα δεν σκέφτομαι, σας λέω. Έχω ένα κενό. Ένα πελώριο κενό. Μια μαύρη τρύπα που με ρουφάει από τα πάνω και αφού με ρουφήξει, μετά με φτύνει με αηδία.
…
-Και τώρα έτσι θα καθόμαστε; Κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον;
…
…
…
Σκατά. Αυτό μου έρχεται.
…
και να πω:

Άντε και γαμήσου μου έρχεται. Αλλά δε ξέρω σε ποιόν να το πω.
…
Μάλλον σ εμένα.
…
Κι επίσης σκέφτομαι πως χτες έφαγα 3 σοκολατάκια με πορτοκάλι και μετά ηλιόσπορους.
…
Σκατά. Αυτό σκέφτομαι.
…
Πρέπει να λήξουν οι καταλήψεις. Οι καταλήψεις στο μυαλό μου ειδικά. Μπλοκάρουν το αίμα και ακούω το σφυγμό μου να σφυροκοπάει στα αυτιά μου. Πιάνω τα νεύρα μου. Έχουν βγει έξω από το κορμί μου. Το κρατάνε στον αέρα. Με μικρά φωτογραφικά μανταλάκια. Ο σκοτεινός θάλαμος. Stop bath , στερέωση, τονιστές όλων των ειδών, διαγνωστικά χημικά, μειωτές, ενισχυτές και όλες τις συνταγές για ιστορικές φωτογραφικές τεχνικές. Τα νερά. Τις λεκάνες. Το πέρασμα από τη μία στην άλλη. Μέχρι το κρέμασμα.

-Πολύ ωραία. - μου χαμογέλασε. Θα τα πούμε την άλλη βδομάδα.
-Μα… μόλις άρχισα να σκέφτομαι.

-Την άλλη βδομάδα θα τα ξαναπούμε. Και σπάστε και κανα ποτήρι δε χάλασε ο κόσμος. Που ξέρετε; Μπορεί να εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα.

Προσοχή! Αδιέξοδο.

2009-01-16T09:49:00.011+02:00

Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.
Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.
Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.

Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ποτέ δε ξέρεις πότε πρέπει να "βγεις". Μόνο εκ των υστέρων. Και αν..

13.01.1993

2009-01-13T11:24:00.003+02:00

Επειδή όλα αυτά τα παγωμένα από το χαμό σου χρόνια, εγώ ήμουν θυμωμένη μαζί σου,

Επειδή ποτέ δε σου είπα αυτά που ήθελα να σου πω,

Επειδή ποτέ δεν ανοίξαμε τα χαρτιά μας και τις καρδιές μας,

Επειδή ήταν άδικο και για τις δυό μας,

Επειδή έχουν περάσει ήδη 15 χρόνια που έφυγες, σαν σήμερα,

Επειδή σε σκέφτομαι και σου χρωστάω πολλά , ειδικά στο πως αντιδρώ στα δύσκολα, και στο πόσο δυνατή είμαι ακόμα κι όταν φοβάμαι,

Επειδή σου μοιάζω παραπάνω απ’ όσο φανταζόμουν κι εσύ περίμενες,

Επειδή πια, είμαι σε θέση να σε καταλάβω και να σε δικαιολογήσω,

Επειδή πια είμαι εγώ στη θέση σου κι επειδή πουθενά δεν βρίσκω να είχες «δόλο» ή «πρόθεση» παρά μόνο φόβο και διστακτικότητα και δυσκολία στο να εκφράσεις συναισθήματα,

Θέλω να σου πω, πως σ αγαπάω. Πάντα σ αγαπούσα ακόμα κι όταν σε μισούσα και ήμουν θυμωμένη. Και επιτέλους, μπορώ να κλάψω για σένα και να σ αφήσω επιτέλους να φύγεις.

Αντίο μαμά.
Σ αγαπάω μαμά.

Φεγγαροχτυπημένες

2009-01-11T02:01:00.005+02:00

Αφιερωμένο σε όσους τους μαγεύει.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω

2009-01-09T20:25:00.002+02:00

Ίσως αυτό, είναι η μόνη λύση για να ιδρώσουν κάποιων τ’ αυτιά. Έτσι κι αλλιώς κωφεύουν και στις φωνές διαμαρτυρίας και στα ψηφίσματα. Μ’ αυτό μπορεί να ξαναβρούν την ακοή τους και να μαζευτούν λιγάκι. Το βρήκα εδώ: http://fwtografikes-skepseis.blogspot.com/

Suddenly, Last Summer *

2009-01-08T17:37:00.006+02:00

Προχτές, σκαλίζοντας τα συρτάρια μου, βρήκα κάτι που είχα γράψει τον Δεκέμβρη του 1999, σχετικά με το ανέβασμα του θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς : "Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι". Διαβάζοντας το, παρατήρησα πόσο "επίκαιρο" είναι ακόμα για μένα. Κι έτσι, ανασκουμπώθηκα να γράψω σήμερα, δέκα χρόνια περίπου μετά, την τωρινή μου οπτική για το έργο. Οχι για κανένα άλλο λόγο. Μόνο για να με "δω" στο πέρασμα των τόσων χρόνων.

Δεκέμβρης 1999

Πως μπορείς να κάνεις κάποιον που αρνείται να παραδεχτεί την αλήθεια να σκύψει μέσα του και να την ανασύρει, φέρνοντας στην επιφάνεια και το δικό του μερίδιο ευθύνης σε αυτήν;

Η Κάθρην έχει να παλέψει με τέτοιους ανθρώπους μα πάνω απ' όλα με τον ίδιο της τον εαυτό. Πρώτα σ' αυτόν πρέπει να παραδεχτεί τι ήταν αληθινά ο Σεμπάστιαν, τι σήμαινε γι αυτήν και που την οδηγούσε η σχέση της μαζί του.

Κι έπειτα πρέπει να πείσει το ακροατήριό της, τους «δικαστές» της για την αλήθεια των λόγων της.

Πρώτα το γιατρό που ήρθε να την εξετάσει για να δει αν η προσωπικότητά της είναι τόσο διαταραγμένη ώστε να την υποβάλει σε εγχείριση λοβοτομής και μετά την τρομερή και φοβερή Κα Βενάμπλ, τη μητέρα του Σεμπάστιαν και θεία της για την αλήθεια της ιστορίας που θα τους διηγηθεί σχετικά με το τι προηγήθηκε από το θάνατο του ξαδέλφου της στη διάρκεια του τελευταίου τους ταξιδιού στο εξωτερικό.

Ο Τενεσυ Ουίλιαμς μέσα απ' αυτόν τον τελευταίο μονόλογο της Κάθρην, στο θεατρικό του έργο «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι», μπλέκοντας τη φαντασία με την πραγματικότητα δίνει με αριστοτεχνικά ποιητικό τρόπο τη δυνατότητα στην ηρωίδα του να βρει την κάθαρση που αποζητά χωρίς να λάβει υπόψη της τις συμβάσεις, ή την ανάγκη της να «χαϊδέψει» και να «χαϊδευτεί».

Τελικά με κυνηγάνε οι συγκεκριμένοι γυναικείοι χαρακτήρες ή μήπως τους κυνηγάω εγώ;

__________________________________________

Ιανουάριος 2009

Τένεσι Ουίλιαμς
«Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι»

Το μόνο καλοκαίρι, που η μητέρα του Σεμπάστιαν, η κυρία Βέναμπλ, δεν συνόδεψε το γιο της στις διακοπές του αλλά η νεαρή του εξαδέλφη (Κάθριν), κι αυτός βρήκε τραγικό θάνατο.

Τυχαίο γεγονός; Δεν νομίζω. Θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα, εκεί πήγαινε, το μόνο που χρειαζόταν για να συμβεί ήταν, ο «σωστός χρόνος» η χαλάρωση του σφιχτού εναγκαλισμού της μητέρας αράχνης και η μέχρι ασφυξίας αρρωστημένη αγάπη (έρωτας) που του επέβαλε η μητέρα του με το άλλοθι να τον προφυλάξει και να τον έχει μόνο δικό της.

Η Κάθριν, ερωτευμένη με την ασφαλή εικόνα του, όχι φανερά, λειτουργούσε άθελα της σαν «κράχτης», ώστε ο ομοφυλόφιλος Σεμπάστιαν να κρατάει τα προσχήματα από τη μία και να βρίσκει αφειδώς εραστές από την άλλη. Όλους τους βόλευε αυτό. Έτσι νόμιζαν. Την Κάθριν, για να είναι κοντά του, προφυλαγμένη έτσι κι αλλιώς από τη «τρομαχτική» διείσδυση του αρσενικού, αγνοώντας ή μη δίνοντας μεγάλη σημασία στις συνέπειες, τη μητέρα του που ήξερε πως δεν κινδυνεύει να αντικατασταθεί στη ζωή του Σεμπάστιαν από την Κάθριν και την όποια Κάθριν αυτού του κόσμου και τέλος ο ίδιος ο Σεμπάστιαν που το περυσινό καλοκαίρι, απαλλαγμένος από τον σφιχτό βρόγχο της σαρκοβόρας (σαν τα λουλούδια στον τροπικό κήπο της που καλλιεργούσε με αληθινό μεράκι) μητέρας του, αφήνεται να κατασπαραχτεί σε μια παραλία του Μεξικού και να αναλωθεί από νεαρά αγόρια βάζοντας τέλος στη ζωή του, σε μια ζωή που εκείνος ζούσε «λάθρα».

- Εσύ τον σκότωσες, εσύ είσαι η μόνη υπεύθυνη, λέει στην Κάθριν η κυρία Βέναμπλ.

Αναμενόμενο. Η εύκολη και πιο ανώδυνη λύση να αποδοθούν ευθύνες. Την κλείνει σε ιδιωτική κλινική με απώτερο σκοπό να την απομονώσει , να μην πει τι πραγματικά έγινε εκείνο το καλοκαίρι, τι πραγματικά ήταν ο Σεμπάστιαν, ποια πραγματικά κρύβεται πίσω από την εύθραυστη, λεπτεπίλεπτη εστέτ γρια που είχε μοναδικό σκοπό της ζωής της να κρατήσει δικό της το γιο της, να τον «φάει» λειτουργώντας εκείνη ως πρότυπο κι όχι ο πατέρας του, εκείνη το κέντρο του σύμπαντός του κι όχι μια νέα γυναίκα που θα έπαιρνε τη θέση της, όπως συμβαίνει σε πολλές μητέρες που μεγαλώνουν αγόρια.

Η λοβοτομή, είναι η πιο ταιριαστή λύση. Κάνει τους ανθρώπους να «ξεχνούν». Να ξεχνούν τα πάντα. Ακόμα και το αβάσταχτο βάρος των δικών τους ευθυνών. Αρκεί να μην έχουν μάρτυρες. Κάποιον να τους την λέει. Κατάμουτρα. Στον περίγυρο.

Απαιτεί, λοιπόν, να κάνουν στην Κάθριν λοβοτομή, εξαγοράζοντας την σιωπή και την συγκατάθεση των δικών της με το χρήμα και για να επιβάλει τα κατά συνθήκη ψεύδη της τάξης της , για να μην αποκαλυφθεί η θανάσιμη κυριαρχία της, όλα μεταμφιεσμένα με το πρόσχημα της ανιδιοτελούς αγάπης.

Όλοι οι άνθρωποι ενορχηστρωμένοι κάτω από τις οδηγίες της, σε ένα γαϊτανάκι, σ΄έναν χορό που δεν τέρπει, δεν εξυψώνει, και προπαντός δεν την αφήνει να ησυχάσει.

Θύτης, ένας. Θύματα, πολλά. Η «θυσία» δεν φέρνει τη λύτρωση.

____________________

*2 κείμενα, με χρονική απόσταση 10 χρόνων περίπου το ένα από το άλλο, που μιλάνε για το θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς "Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι".

Kαλικάντζαροι

2009-01-07T20:29:00.006+02:00

Εδώ και μερικές μέρες, μου έρχονται μαζεμένα σχόλια (10 κάθε μέρα) σε διάφορα άρθρα μου. Την πρώτη φορά που είδα ν' αυξάνονται τα σχόλια μου αναθάρρησα : Αχ με διαβάζουν!!! Και μου στέλνουν και σχόλια κιόλας, είπα η ανόητη φρεσκοβαρεμένη με το νέο μου μπλογκο-φορεματάκι. Τα σχόλια και οι αποστολείς μου φάνηκαν περίεργα. Να, μερικά :

"Ο/Η 我爱掼蛋网 άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο μεσαίος χώρος είναι πραγματικός": You these things, I have read twice, for me, this is a relatively rare phenomenon!Personalized Signature:常州麻将,常州三打一,常州攻主,常州斗地主,常州4人升级

Ο/Η 泰兴麻将 άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Mνήμες καταχωνιασμένες": Some of the content is very worthy of my drawing, I like your information!

Ο/Η 金陵热线棋牌游戏中心 άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Αυτά είναι χάρισμά μας , στα μούτρα τα δικά μας.": It seems different countries, different cultures, we really can decide things in the same understanding of the difference!Personalized Signature:我喜欢淮安掼蛋,靖江青儿,南通长牌,姜堰23张,常州麻将这些地方言游戏

Ο/Η 诈金花 άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ενα χωνάκι παγωτό κάστανο": Good Blog, I think I want to find me, I will tell my other friends, on all. "

Αυτός είναι και ο λόγος που μετρίασα και τα σχόλια. Για να κρατήσω μακριά τα καλικαντζαράκια. Χτες ήταν των Φώτων. Κάτι λάθος μας λέγανε. Αυτά εδώ είναι. Σας έχει συμβεί κι εσάς; Σταματούν κάποτε; Η θέλουν κάτι δραστικότερο από...έναν ανασχηματισμό;

V

2009-01-06T10:31:00.001+02:00

...Το παιχνίδι, ήταν σικέ απ'την αρχή

2009-01-02T21:08:00.006+02:00

- Θα σαλπάριζες με πειρατικό? τη ρώτησε.
- Όχι. - κοφτή η απάντησή της.
- Σιγά μη σε ρώταγε ο πειρατής. Θα σ’ άρπαζε ό,τι κι αν έκανες.

Το γέλιο του ήταν πηγαίο και την χαλάρωσε. Γέλασε κι αυτή . Το μυαλό της ξεστράτισε σε απάτητα μονοπάτια.

Δύο πρόσωπα σ ένα. Μία η φαντασία και το πλιάτσικο. Το αποτέλεσμα το ίδιο.

Το παιχνίδι της γοητείας και της αποπλάνησης.

Πλιάτσικο, άρπαγμα, πάλη, αναμέτρηση, μυρωδιές, κοφτές ανάσες, ιδρώτας, υγρά μάτια, άφεμα, παράδοση, ικεσία.

….Για το ταξίδι..

Την μετράει και τον μετράει. Τον ελκύει το μυαλό της και τον κάνει να θέλει να το κατακτήσει.

Την ελκύει το μυαλό του και την κάνει να θέλει να καταχτηθεί.

- Μονομαχία λοιπόν; Τη ρωτάει βγάζοντας το ξίφος του.

Εκείνη παίρνει ένα μαχαίρι από το τραπέζι, το κοιτάει και το πετάει περιφρονητικά στα πόδια του.

- Α! κιόλας παραδίνεσαι?

Πόσο την νευριάζει, πόσο την τσιτώνει κι εκείνη παίζει το παιχνίδι του. Σκύβει βιαστικά να το πάρει νευριάζοντας με την ίδια που του δείχνει πόσο τρωτή είναι.
Το πόδι του πατάει με δύναμη το μαχαίρι στο πάτωμα, εμποδίζοντας την να το σηκώσει.

- Να σ εμπιστευτώ?

- Όχι! Θα σε χτυπήσω στην πρώτη ευκαιρία, απαντάει φουρκισμένη . Το τραβάει και το παίρνει στα χέρια της έχοντας επίγνωση πως εκείνος την άφησε να το πάρει.

Το παιχνίδι ήταν σικέ από την αρχή. …

Η άκρη του ξίφους του την ακουμπάει απαλά στο αριστερό της στήθος ακριβώς εκεί που είναι η καρδιά της. Μια υπενθύμιση είναι αυτή.. Αν θέλω, στην ξεριζώνω, το μήνυμα του.

Η γυναίκα, σηκώνει το μαχαίρι της και το ακουμπά στο δικό του στήθος κοιτώντας τον στα μάτια. Οι κινήσεις τους καθρέφτης.

Πιέζει το μαχαίρι της τόσο , όσο να τον πονέσει , σκίζοντας του το πουκάμισο.

- Πόνεσες; Τον ρωτάει βλέποντας το αίμα του να λερώνει το ύφασμα.
- Λίγο. Κι η μύτη του ξίφους του χάνεται ανάμεσα στα πόδια της πιέζοντας.
- Ώστε σ αρέσει να παλεύεις.. της χαμογελάει.
- Κι αν χάσεις? Και βρεθείς στα πόδια μου;
- Κι αν βρεθείς εσύ στα δικά μου;

Η ύστατη της προσπάθεια να μη γίνουν τα πράγματα όπως από την αρχή ήταν ορισμένα να γίνουν.

- Δεν θα μου περιποιηθείς την πληγή;
- Όχι ακόμα – το τρίτο όχι της .

Το ξίφος του είναι κοφτερό και της σκίζει το φουστάνι στα δύο. Την παίζει και διασκεδάζει με τις αντιδράσεις της.
-Έτσι, για να μην ιδρώνεις όσο μονομαχούμε. Της χαμογελάει.

Η γυναίκα κοκκινίζει και τα χάνει εντελώς . Το φουστάνι της έχει γίνει ένα κουρέλι που δεν μπορεί να την προφυλάξει. Μέχρι τώρα έχει μάθει να κολλάει τους ανθρώπους στον τοίχο. Εύκολα, πολύ εύκολα τόσο που βαριέται να το κάνει γιατί ξέρει τι θα γίνει. Το απρόβλεπτο τη συναρπάζει. Τον κοιτάει στα μάτια περιμένοντας την επόμενη του κίνηση.. Θα την κόψει κομματάκια? Θα την πάρει? Ή θα την αναγκάσει να τον παρακαλέσει να την πάρει?

Τα μάτια του είναι βυθισμένα στα δικά της. Το ξίφος του ανάμεσα στα στήθη της παίρνει τον ιδρώτα της. Το φέρνει στο στόμα του να τη γευτεί. Η γλώσσα του γλύφει τον ιδρώτα της και την έξαψη της. Την νοιώθει να τρέμει . Το μαχαίρι της τρέμει. Παρόλα αυτά είναι πεισματάρα και δεν το κατεβάζει. Το κρατάει εκεί στο μέρος της καρδιάς του.

Με ήρεμες κινήσεις πιάνει σταθερά το χέρι της και της το κατεβάζει. Δε μιλάνε. Τα μάτια μιλάνε.

- Λοιπόν;

Ανοίγει τα δάχτυλα της που έχουν ασπρίσει από τη δύναμη που κρατούσε το μαχαίρι κι εκείνο πέφτει άψυχο στο πάτωμα μπροστά της.

Δεν αντέχει άλλο τη ματιά του. Κατεβάζει τα μάτια της και μένει σιωπηλή.

Περιμένει….

Σχέσεις ζωής

2009-01-01T20:34:00.007+02:00

Χρόνια σας Πολλά!!! Πώς περάσατε χτες;

- Α!! πολύ ωραία. Φάγαμε, ήπιαμε σαμπάνια και μετά χορέψαμε.

- Οι δυό σας, ή είχατε και παρέα;

- Οι δυό μας. Δεν χρειαζόμαστε άλλους για να περάσουμε καλά.

- Και μετά και μετά ; Τι έγινε μετά; (διάθεση πειράγματος εκ μέρους μου).

Αμήχανο γελάκι από την άλλη άκρη του σύρματος.

- Μη μου πεις!!!!!! Το.. «κάνατε»;

Ξανά γελάκι. Πιο πολύ 15χρονη θύμιζε παρά..

-Ε, ναι το κάναμε που λέτε κι εσείς τα παιδιά.. (ξανά γελάκι, ευχαριστημένο).

Αυτή: Ετών 82

Αυτός: Ετών 76

Είναι μαζί 60 χρόνια , τα 50 από αυτά παντρεμένοι. Είναι το μοναδικό ζευγάρι που έχω στην οικογένειά μου και στον περίγυρό μου, που ζουν μαζί, όχι από συνήθεια κι από ανάγκη, αλλά από ευχαρίστηση.

Μετά από τέτοιο παράδειγμα μπορείς να ψάχνεις κάτι λιγότερο;

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

2008-12-31T19:56:00.006+02:00

Μερικές φορές, άμα θες, είσαι καλούλης. Μου έφερες αυτό που ήθελα, πριν καλά-καλά στο ζητήσω.

Και με γέμισες χαμόγελα. Τι καλύτερο για να ξεκινήσει κανείς μια νέα χρονιά; Με ξανάκανες για λίγο μικρή, μου ξαναθύμισες πως είναι να λαχταράς να κάνεις βουτιά μέσα στα πακέτα, να ξεσκίζεις το περιτύλιγμα και τις κατακόκκινες κορδέλες που σε κρατούν μακριά από το περιεχόμενο του..πόθου.

Αν είναι δυνατόν, θέλεις να γίνεις ένα μ’ αυτό. Η καρδιά χτυπάει ανυπόμονα, τα μάτια λάμπουν και τα μάγουλα κοκκινίζουν από τη λαχτάρα και την προσμονή. Και να, που μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, αντικρίζω το δώρο μου. Και σ’ ευχαριστώ πολύ-πολύ γι αυτό. Είναι καλύτερο και από τα πιο τρελά όνειρά μου. Η φαντασία μου, στάθηκε αυτή τη φορά, κατώτερη της πραγματικότητας. Έκανες πραγματικότητα, όλα αυτά που είχα στο κεφάλι μου μέσα και μου ήταν αδύνατο να τα εκφράσω τόσο εύγλωττα , ώστε να σου δώσω να καταλάβεις τι δώρο θέλω φέτος.

Τα λόγια μου είναι τόσο φτωχά κι η χαρά μου τόση μεγάλη, που μου είναι αδύνατον να με πειθαρχήσω, να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και στο χαρτί, τις λέξεις μου.

Όμως, εσύ, είμαι σίγουρη πως με καταλαβαίνεις.

Και θα πω σ’ όλους πως υπάρχεις, έτσι για να σκάσουν και μερικοί-μερικοί που λένε πως είσαι σκέτο παραμύθι, κι άλλοι που σε λένε, «μεγάλη λέρα».

Α! Και μια και πήρα φόρα…

Δώσε σε παρακαλώ εκείνο το ελαφάκι στον μικρό Κωστάκη μπας και μας ξεκουμπιστεί και δούμε κι εμείς καμιά άσπρη μέρα.

Σ αγαπώ πολύ πολύ Αγιε μου Βασίλη, να το ξέρεις

Γυναίκα και Τέχνη

2008-12-29T23:11:00.001+02:00

Σωρε -Σομελοπ

2008-12-29T13:15:00.004+02:00

Τι περίμενε δηλαδή? Να χρησιμοποιήσω μια τόσο γελοία λέξη?

Γελάσαμε κι οι δύο όταν μου βγήκε από το στόμα πειράζοντας τον, δείχνοντας του το γελοίο της στιγμής. Αυτά σκεφτόταν όσο οδηγούσε για να τον πάρει από το αεροδρόμιο εκείνο το βράδυ της Παρασκευής. Δυο ώρες μετά , μέσα σ ένα εστιατόριο, η όρεξη για φαγητό είχε κοπεί. Τα μάτια και οι αισθήσεις ήταν σ άλλα μονοπάτια επικεντρωμένα. Την κοιτούσε με ένα διεισδυτικό βλέμμα. Τον "έψαχνε" στις σκιές που έριχνε το κερί ανάμεσα τους. Οι λέξεις τους τελείωσαν. Πάμε; Είπαν κι οι δυο με μια φωνή. Γέλασε δυνατά, ανακουφισμένη, αποφορτίζοντας έτσι την ένταση που ένιωθε. Ναι , πάντα σκέφτονταν τα ίδια, την ίδια στιγμή. Η μαγεία είναι ακόμα ζωντανή ανάμεσα τους. Ο παγωμένος αέρας ήρθε σύμμαχος να κατευνάσει τη φλόγα που τη ζεμάταγε. Σφίχτηκε πάνω του μέχρι το αυτοκίνητο.

- Δώσε μου τα κλειδιά σου. Από εδώ και πέρα σε οδηγώ εγώ.

Αγαπημένο μου Δημιούργημα

2008-12-19T16:24:00.003+02:00

Τον είδα χτες στον ύπνο μου. Είδα να του γράφω ένα γράμμα. Στην αρχή μπερδεύτηκα. Εγραφα σ΄Αυτόν, ή στον Αγιο Βασίλη.. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που το θυμάμαι mot a mot. Και ξύπνησα ουρλιάζοντας από τον εφιάλτη.

Φανταστικέ μου Aνδρα,

Αχ να ξερες μόνο, που το ξέρεις -δεν είναι δυνατόν να μη το ξέρεις-, πόσο σ' αγαπώ, ακόμα κι όταν με νευριάζεις. Ειδικά όταν δεν μου μιλάς. Στο μυαλό μου. Αλλά, ποιος σ' έχει ανάγκη στην τελική; Εγώ σ' έφτιαξα, και μου ανήκεις. Πνευματικό μου δημιούργημα είσαι και κάτω τα χέρια σας οι υπόλοιποι.

Είναι πολύ ανακουφιστικό για μένα, όταν πηδιέμαι μ άλλους, να σκέφτομαι πως Εσύ με έβαλες. Έτσι δεν φαίνομαι στα μάτια μου - κι ας λέω πόσο διψασμένη σκύλα είμαι και όσο και να το κάνω, πάντα, ένα μέρος μου μένει ανικανοποίητο. Γιατί, από όλους μπορώ να κρυφτώ, ακόμα κι από εμένα. Όχι για πολύ. Η αλήθεια έρχεται και με μαστιγώνει. Στη μούρη. Και τότε την κρύβω κάτω από το χαλί, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή μου, μέσα από το ποτό, στα χυμένα σεντόνια, όπως ακριβώς κάνουν κι οι γάτες με τα σκατά τους. Να μη φαίνεται, να μη μυρίζει , να μη μου φωνάζει στα μούτρα: ΨΕΥΤΡΑ. Αλλά αυτά δεν τα λέμε δυνατά, δυνατά λέμε πόσο και γαμώ είμαστε κι οι δυο μας. Εσύ που είσαι και γαμώ τους φανταστικούς Ανδρες κι εγώ η αφοσιωμένη-προσηλωμένη σ΄ Εσένα.

Δεν σ' αλλάζω με κανέναν άλλον. Όλοι οι άλλοι είναι απλά οδοντόκρεμες που έρχονται και φεύγουν. Και τους βαφτίζω όπως θέλω. Εσύ, είσαι η αναφορά μου. Το κέντρο της ύπαρξής μου. Σε πλάθω με πλαστελίνη. Σου δίνω σχήμα και υπόσταση. Σε κάνω όπως θέλω. Τελικά, Εσύ εξυπηρετείς εμένα κι όχι εγώ εσένα.

Λεπτομέρειες… Το φαίνεσθαι έχει μεγαλύτερη σημασία από το Είναι.

Σε φιλώ, ακουμπώντας τα χείλη μου στην τρικυμισμένη οθόνη. Του μυαλού μου.

Ε, Φανταστικέ μου Αντρα;

Αυτά είναι χάρισμά μας , στα μούτρα τα δικά μας.

2008-12-08T12:23:00.005+02:00

Αυτή τη στιγμή, ακούω φωνές παιδιών από το παράθυρο μου που φωνάζουν : Μπάτσοι -γουρούνια - δολοφόνοι. Πριν λίγη ώρα, βγαίνοντας από την πύλη του Πανεπιστημίου, φοιτητές, σταματούσαν όλα τ αυτοκίνητα και μοίραζαν χαρτιά. Σταματούσαν τα λεωφορεία , άνοιγαν τις πόρτες και πέταγαν μέσα τα χαρτιά, ενώ ταυτόχρονα φώναζαν: Όλοι κάτω στην πορεία. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη και δεν είναι η ιδέα μου επειδή εγώ νιώθω έτσι. Είναι. Κι εγώ είμαι οργισμένη. Μόνο που δεν ξέρω με ποιον. Μ' εμένα, με τους συνομήλικους μου, που βολευτήκαμε και το βουλώσαμε , που μεγαλώνουμε παιδιά μπουκώνοντάς τα αγαθά, χωρίς να τα μαθαίνουμε τα βασικά, που τους δείχνουμε με το παράδειγμα μας, πως θα "τρουπώσουν", πως θα βολευτούν, πως θ απολαύσουν τα πάντα σε καλές τιμές και με χιλιάδες άτοκες δόσεις, που κάνουμε σπονδές στο τίποτα, που πουλάμε μούρη , που είμαστε του φαίνεσθαι κι όχι του είναι, που φτιάχνουμε αυριανούς ενήλικες , όχι έτοιμους να αντιμετωπίσουν τη ζωή τους, αλλά ρομποτακια που προγραμματίστηκαν στο να καταναλώνουν χωρίς να σκέφτονται. Που τα μπουκώνουμε και τα κρατάμε σε καταστολή. Να βαριούνται, γιατί τα χουν (νομίζουν) όλα. Και να μην έχουν το βασικότερο. Τη δύναμη να αντιδράσουν και να αντισταθούν σ ένα σάπιο σύστημα που βραβεύει τους πονηρούς , τα λαμόγια, όσους εξελίσσονται και γίνονται τρανοί, όχι γιατί το αξίζουν, αλλά γιατί έχουν ελαστικές ηθικές, τόσο ελαστικές που τίποτα δεν τους αγγίζει. Τους φτύνουν και λένε τι ωραία που βρέχει. Που θαυμάζουν το μέτριο και την ομοιομορφία. Που ζουν κι αναπνέουν για το λαιφ σταιλ. Που πολεμούν το διαφορετικό, τη γνώση και όποιον ξεχωρίζει από τα σκατά. Που βασιλεύει ο τσαμπουκάς και ο τσάμπα μάγκας. Βέβαια, όπου τον παίρνει. Γιατί εκεί που δεν τον παίρνει , σφυρίζει αδιάφορα.

Μακριά από τον κώλο μας να ναι, κι όπου θέλει ας μπει…
Αυτά Κυρίες και Κύριοι και πάλι ,

Συγχαρητήρια σε όλους μας!!!!!!!! Μόλις πήραμε το βραβείο της ανοιχτής παλάμης.. Να το χαιρόμαστε και ας το βάλουμε όπου δει. Κατά πρότιμηση, στον κώλο μας μπας και ξυπνήσουμε.

Ο μεσαίος χώρος είναι πραγματικός

2008-08-29T11:49:00.003+03:00

ΕΝΑΣ και Μοναδικός στη ζωή μας, υπήρξε μόνο ο πατέρας μας. Καλός, κακός, ουδέτερος, υπαρκτός ή ανύπαρκτος, δεν έχει σημασία. Αυτός είναι, ή ήταν, και αυτό δεν αλλάζει.

Στην ενήλικη ζωή μας, δυστυχώς ή και ευτυχώς, η διπολικότητα (θέλω να τα έχω ΟΛΑ αλλιώς δεν θέλω ΤΙΠΟΤΑ) μας κατατρώει και μας κρατάει δέσμιους. Στο ένα άκρο έχουμε την κενότητα, το τίποτα, την απάθεια- όλοι καλοί πρόδρομοι της κατάθλιψης και στο άλλο το απόλυτο πάθος , όπου ψάχνουμε και ελπίζουμε να βρούμε τη σχέση passepartout που "μαγικά" θα μας ξεκλειδώσει και θα μας οδηγήσει στην ευτυχία και στην έκσταση.

Και ανάμεσα σ' αυτά τα δύο; Δεν υπάρχει τίποτα; Το απόλυτο κενό;

To αναγνωρίζω στους άλλους, γιατί, πρώτη και καλύτερη το είχα εγώJ. Δεν συμβιβαζόμουν με τα λίγα. Τα ήθελα όλα ή προτιμούσα το τίποτα. Κι αυτό με θύμωνε και με καθήλωνε. Σαν τα μικρά παιδιά που αλλάζουν με ασύλληπτη ταχύτητα το κλάμα με το γέλιο. Χωρίς κανένα πέρασμα ανάμεσα στα δύο άκρα.

Γιατί το χρειαζόμαστε αυτό εμείς; Ίσως κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη νοσταλγία. Να γυρίσουμε πίσω και ας είναι πια ασπρόμαυρες φωτογραφίες της ζωής μας. Στη θολή παλιά εικόνα της ασπρόμαυρης ασφάλειας. Ή σ αυτήν που θα θέλαμε να είναι. Ή σ αυτήν που προσπαθούμε να ανακατασκευάσουμε για να νιώσουμε ευτυχισμένοι.

Όλοι, λίγο ως πολύ, ξαναγυρίζουμε κάποιες φορές στη ζωή μας πίσω. Άλλοι με τα λόγια και τις σκέψεις, παντρεύοντας τη νοσταλγία με την τωρινή μας πραγματικότητα, κι άλλοι με τις πράξεις τους που τους κρατάνε πίσω. Οι πρώτοι, με πολλή δουλειά και την απαραίτητη αποδοχή της ματαίωσης, μπορούν να δεχτούν έστω και με πίκρα πως αυτό πάει , μας τέλειωσε.. Διορθώσεις η επαναπροσδιορισμοί εκ των υστέρων δεν μπορούν να γίνουν. Κι αυτό πονάει και πονάει και πολύ. Και θα πονάει πάντα. Μέχρι να πεθάνουμε. Δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα γι’ αυτό, παρά μόνο να το θρηνήσει και να πάει παρακάτω. Οι άλλοι όχι. Μένουν εκεί περιμένοντας να αλλάξουν τα πράγματα. Μακάρι να άλλαζαν έτσι , όμως γμτ δεν αλλάζουν.

Σαν «κάτοικος» πια του ενδιάμεσου χώρου, βλέπω πως υπάρχουν πολλά πράγματα ανάμεσα στον απόλυτο Έρωτα και το απόλυτο Τίποτα. Αναγνωρίζω πια, πως το καλό μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά είναι καλό. Η δική μου σωτηρία της ψυχής..

Mνήμες καταχωνιασμένες

2008-02-26T00:01:00.004+02:00

Ήταν ολόκληρη γυναίκα πια, κοντά στα 18 όταν της είπαν να κοιτάξει λίγο την κατάκοιτη γιαγιά μέχρι εκείνοι να γυρίσουν.
Μόλις έμεινε μόνη της με τη γιαγιά απέναντι της στο κρεβάτι, έβαλε το πρόσωπο της σ απόσταση αναπνοής από το δικό της και με φωνή που μόλις ακουγόταν, της ψιθύρισε.

- Και τώρα γλυκιά μου οι δυο μας....

Λέγοντας αυτά τα λόγια, μια αίσθηση απόλυτης κυριαρχίας την κατέκλυσε-αλήθεια πόση κυριαρχία μπορεί να νοιώσει κάποιος μ έναν ανήμπορο άνθρωπο απέναντι του...Η γιαγιά έκανε μια κίνηση να ανασηκωθεί...Μια κοφτή κίνηση την έριξε πίσω στα μαξιλάρια..

- Πουθενά δεν θα πας.. Είπα ! τώρα θα λογαριαστούμε οι δυο μας...

Αυτό το παιχνίδι κράτησε κάμποση ώρα. Την κοίταζε μ αληθινό μίσος, έφτασε μέχρι το σημείο να της περιορίσει τα χέρια ...ενεργούσε χωρίς να σκέπτεται, ένοιωσε απίστευτη ευχαρίστηση που τη *βασάνιζε* όπως όταν ήταν πολύ μικρή και βασάνιζε τα καημένα τα μυρμήγκια στην αυλή.
Αυτή η γυναίκα την είχε μεγαλώσει και την είχε μεγαλώσει καλά. Δεν είχε να θυμάται κακές στιγμές ούτε τραυματικές.. Την θυμάται να της ζωγραφίζει στο τετράδιο πάνω από την αντιγραφή της ανθισμένες αμυγδαλιές, τη θυμάται να κάθεται η μισή στην καρέκλα έτοιμη να πεταχτεί επάνω στην πρώτη διαταγή της εγγονής της.. Την θυμάται να την κοιτάζει στα μάτια συνέχεια , τόσο συνέχεια που εκνευριζόταν.. Την θυμάται να την κρατάει αγκαλιά σφιχτά πάνω στο περβάζι του παράθυρου και να κοιτάζουν οι δυο τους την κίνηση του δρόμου.. την θυμάται να την κάνει μπάνιο και πριν προλάβει να κυλήσει το τελευταίο ζεστό νερό από το κορμί της να την τυλίγει όλη μέσα σε μια ζεστή πετσέτα-μη κρυώσει το παιδί-
Άρα.. που είναι ο παιδικός έστω ψυχικός τραυματισμός που να δικαιολογεί αυτή την έξαρση της βίας απέναντι σ αυτόν τον άνθρωπο;
Ένοιωσε ξαφνικά απίστευτη ντροπή και φόβο. Αν το μάθαιναν οι άλλοι θα τη σκότωναν... Ευτυχώς που η γιαγιά δεν ήταν σε θέση να τους τα πει.. Ντροπιασμένη και γεμάτη ενοχές απομακρύνθηκε από κοντά της.

Στην κηδεία της δεν έκλαψε, όπως δεν έκλαψε και στην κηδεία της μαμάς της. Μόνο το πρόσωπο της πέτρωσε κι έμεινε με άδεια στεγνά μάτια.

-Είμαι πολύ κακός άνθρωπος, είπε μέσα της και μέχρι σήμερα έθαψε αυτό το μυστικό βαθειά μέσα της...

Ενα χωνάκι παγωτό κάστανο

2008-02-01T10:38:00.003+02:00

Βρήκα χτες στη βιβλιοθήκη μου, ένα βιβλίο του William Blake «Οι γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης», άκοπες οι σελίδες του και μέσα μια ξεχασμένη κάρτα.

"Ισως είναι φυσικό όταν ανταμώνουν τα στοιχεία να μην καταλαβαίνουμε γιατί συμβαίνει ό,τι ακολουθεί. Ας ευχηθούμε να μας συμπαρασύρουν σε χώρες μαγικές. Χρόνια Πολλά ./Χριστούγεννα ΄94, Πρωτοχρονιά’95" .

Ηταν από έναν καλό μου φίλο που τον έβλεπα κάθε Χριστούγεννα που γύριζε στην Ελλάδα, αφού, από τότε που τελείωσε εδω στο Μετσόβιο τις σπουδές του πήγε στη Γερμανία για μεταπτυχιακά , ζει και δουλεύει από τότε στο Αμβούργο κι εργαζεται στο Πανεπιστήμιο.

Τον Κ.Κ. τον ξερω από τότε που ήμουν 17 χρονών εγω, 18 εκείνος. Βρεθήκαμε στα θρανια του Γαλλικου Ινστιτούτου στη Σίνα, εγω 3η Λυκειου, εκεινος πρωτοετής χημικος μηχανικός, με υποτροφία για την οποία παντα τον κοροιδευα, ενω μέσα μου τον θαυμαζα. Μονίμως τον πείραζα περιμένοντας πότε θα νευριασει και θα μου πει κανενα αι συχτιρ, αντεγραφα παντα απ αυτον, κι επαιρνα καλυτερους βαθμούς απ αυτον , γιατι, οπως και να το κάνουμε στην αντιγραφή έχεις την ευχέρεια να προσέξεις ασήμαντα πραγματα , όπως λόγου χάρη εναν τόνο που εκείνος θα είχε ξεχάσει. Πολύ νευριαζε μ αυτο, το ομολογώ, παρόλα αυτα συνέχιζε να μου επιτρέπει ν αντιγράφω. Τα βραδυα οταν σχολαγαμε, το κοβαμε με τα πόδια περνώντας μεσα απο το Κολωνάκι με την απαραίτητη στάση στα Εβερεστ για να παρω χωνακι με παγωτό κάστανο που το τρώγαμε μισό-μισό.
Ουτε που μας φαινόταν η διαδρομη έτσι που μιλάγαμε συνέχεια και χωρίζαμε στο Κάραβελ. Εκέινος πηγαινε αριστερά κι εγώ δεξιά..

Τα χρόνια πέρασαν κι ο Κ, πάντα μ εβλεπε όποτε ερχόταν Αθήνα. Κάρτες του στα γενέθλια μου κάθε χρόνο επαιρνα από όποιο σημείο του κόσμου κι αν βρισκόταν, ακόμα κι απο τις Ανδεις. Τις περίμενα αυτες τις καρτες.. Ποτέ μου δεν του έστειλα ούτε μισή γραμμή. Αλαζονεία; γαιδουριά; Η αίσθηση πως όπως και να φερθώ , εκείνος θα είναι πάντα παρών;

Μεγάλωνα παιδιά κι ήμουν αυτο-περιορισμένη σ ένα αυτιστικο περιβάλλον που μόνη μου μ έβαλα και δεν είχα το κουράγιο να βγω.

Τώρα πιά, με την ευχέρεια του ελεύθερου δικού μου χρόνου, μπορώ να αντιληφθώ και να νιώσω ευγνώμων για το πόσοι αξιόλογοι ανθρωποι ήταν δίπλα μου και με αγαπούσαν χωρίς να ζητάνε αντάλλαγμα. Μόνο που εγω δεν ήμουν εκεί για να το δω.

Ο Κ. δεν στέλνει πιά κάρτες.. όχι πως δεν θέλει (ελπίζω) αλλά που να τις στείλει αφού εχω αλλάξει διεύθυνση και τηλέφωνα και δεν εχω δώσει σημεία ζωής εδω και 5 χρόνια..

Θα βρω το μειλ του από το Πανεπιστήμιο και θα του στείλω εγω.. Πως θα χωρέσω τα νέα της ζωής μου σ ενα μείλ.. Ισως απο κοντά παρεα μ ενα χωνάκι παγωτο κάστανο κι αν..

και μου έρχονται συνειρμικά στο μυαλο τα λόγια ενός αλλου Κ που είχε γραψει κάποτε :

"Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις πότε να «βγεις». Μόνον εκ των υστέρων - και αν.".

Σχέσεις εξ' αποστάσεως

2008-01-28T12:48:00.003+02:00

σχεσεις εξ αποστασεως..σχέσεις με προγραμμα , με προκαθορισμένη την εξελιξη σε μεγαλο ποσοστο. Σχέσεις με διαρκεια οχι τοσο στο πραγματικο τους μερος, οσο στο φαντασιωσικο.σχέσεις ασφαλείας, σαν ενα δίχτυ που μας προστατευει από την "πτωση".

σχέσεις εντονες , ανολοκληρωτες γι αυτο και τοσο ερεθιστικες, που ακομα κι αν βλεπεις τον αλλον μια στο τοσο, παιρνεις ικανοποιηση με το κουταλακι του γλυκου.. σα φαρμακο.. για ν αντεξεις μεχρι την επομενη φορα..

Τις εχουμε αναγκη, οσοι τις εχουμε; Ναι, για να τις κανουμε θα τις εχουμε. Αλλοιως θα βρισκαμε καποιους κοντινους προορισμους..που ομως μας φανταζουν τοσο σαρωτικοι που δεν θα τους αντεχαμε..σαν να φορας ενα ζευγαρι μαγεμενα κοκκινα παπουτσια και να ησουν αναγκασμενος και καταδικασμενος συνεχεια να χορευεις..μεχρι να εξοντωθεις..

σχεσεις εξ αποστασεως..εξιδανικευμενες απο την αποσταση. Ποτε να προλαβεις να απομυθοποιησεις τον αλλον.. ο χρονος του σαβατοκυριακου η των κοινων διακοπων δεν αρκει.. κι ετσι παραμενουμε "ιδανικοι κι αναξιοι εραστες των μακρισμενων θαλασσών και των γαλαζιων πόντων" σε ενα κατ' εξοχην ναρκισσιστικο και προφυλαγμενο σκηνικο..

Στα μέτρα μας και τις αντοχές μας.

Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νυχτα

2008-01-28T12:03:00.003+02:00

Χτες πήγα θέατρο. Την περιμενα πως και πως αυτη τη μερα, και παρολες τις αντιξοότητες, τελος καλό, ολα καλα..

Εξαιρετικη παρασταση, με σεβασμο στο θεατη, πραγμα που το ήξερα εξ αρχης..

Ενα απο τα τελευταια έργα του Ευγένιου Ο' Νηλ, καθαρα αυτοβιογραφικό, που μας μιλαει για τις σχεσεις μιας οικογένειας. Η αγάπη και το μισος που νιωθουν τα μελη της, τα αδιεξοδα και οι χαμενες ελπίδες, τα λάθη, οι σιωπές, η εμμονή στην αρνηση της πραγματικοτητας, η εμμονή στο φαινεσθε κι οχι στο ειναι, οι μεταπτώσεις οταν η πραγματικοτητα τους αναγκαζει με το ζορι να δουν την αληθεια τους χωρις να τους δινει διεξοδα να κανουν πως δεν υπαρχει, δινει στο εργο μια άλλη αξια διαχρονική..

Δεν ειναι κατι που αφορα μονο σ αυτην την οικογενεια. Συμβαινει τοσο συχνα που κατανταει εκνευριστικο. Καθε θεατης, θ' αναγνωρισει "κομματια" του και θα ταυτιστει με τους πρωταγωνιστες. 4 ανθρωποι, τοσο δεμενοι μα και τοσο ξενοι. Ο καθενας φυλακισμενος στο δικό του κύκλο βιωνει τις δραματικες αλλαγες και τα αδιεξοδα τα προσωπικα του και των άλλων. Αγγελοι και διαβολοι την ιδια στιγμη. Αυτος που προσφέρει, την ιδια στιγμη αναιρειται σκιζοντας τον αλλον, καταλογιζοντας του τις δικες του αποτυχιες, φορτωνοντας ετσι τους αλλους, με τα δικα του κομμάτια.

Εξιλέωση; Ελπίδα; οχι. Πουθενα δεν βλεπουμε εστω και μια χαραμαδα φωτος.

Μονη διεξοδος, το πιοτο, η μορφινη, κι η ομιχλη.

Η ομίχλη που σε ολο το εργο ειναι πανταχου παρούσα, - δεν την βλεπουμε αλλα τη ζουμε μεσα απο το στομα της μητερας, οταν την επικαλειται για να τη γλυτωσει απο τη θεα των αλλων..και ασφαλως από την πραγματικοτητα. Ολοι την ξερουν την πραγματικοτητα τους. Κι ολοι την αρνουνται κανοντας σαν να μη τους αφορα.Η ομιχλη λειτουργει σαν αμυντικο τειχος, προστατευει κι απομακρυνει.

4 ανθρωποι. 4 ιστορίες. 4 πορείες. 4 κυκλοι που μπαινουν-βγαινουν ο ενας στον αλλον και παρολα αυτα ειναι μονοι. 4 ανθρωποι που αγαπούν κι αγαπιούνται με λάθος τροπο. Που ξεσκιζονται και ξεσκιζουν.

Είναι η προσωπικη ιστορια του συγγραφέα την οποια οταν τελειωσε την κλειδωσε σ ενα συρταρι αρνουμενος να τη ξαναδει μεχρι το θανατο του. Τον καταλαβαινω απόλυτα. Δεν αντεχεις να "ξαναζησεις" ολον αυτον το σπαραγμό. Και θελει πολλη δυναμη να παραδεχτεις την αληθεια οπως ειναι. Χωρις αλκοολ, χωρις ομιχλες, χωρις μορφινες.. Γυμνη, ασκημη και λυτρωτική.. Γι αυτον που την αντεχει..

Θεατρο Απλό

Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντύπας

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου, Αλκης Κούρκουλος, Κώστας Βασαρδάνης, Σοφία Καλεμκερίδου.

Τα κατακάθια μιας μέρας

2008-01-27T02:02:00.004+02:00

H Κριστίνε εκλεισε την πόρτα πισω της και εσφιξε τα χειλη της. Ο παγωμενος αέρας αντι να την ηρεμησει την εκνευρισε που της επαιρνε το καπελλο κι εκανε τα μαλλια της να μπερδευονται.

Περπαταει γρηγορα και τα τακουνια της χτυπουν ρυθμικα πανω στο πλακοστρωτο, δινοντας ρυθμο στις σκεψεις της,.

Αν δεν τον συμπαθουσε τοσο πολυ, σιγουρα θα εκανε σκανδαλο μεσα στο καφέ , χαστουκιζοντας τον. Συγκρατηθηκε ομως, και δεν αφησε τιποτα να φανει στο προσωπο της. Αυτο εμεινε ηρεμο, χαμογελαστο, ενω μεσα της το ηφαίστειο εβραζε.

Τα ματια της τσουζανε απο τα δακρυα που ανεβηκαν χωρις να τα προσκαλεσει και το μυαλο της δουλευε με χιλιες στροφες. παντα ετσι δουλευει οταν την νευριαζουν.

Ναι θα τον χαστουκιζε ευχαριστως. Ηθελε να τον κανει να την "δει". Τον ακουγε μες στ αυτια της να της αναλυει το ονειρο της, να χαιδευει μια-μια τις λεξεις , την ωρα που εβγαιναν απο το στομα του , στρογγυλες , ολοσωστες, βγαλμενες καμπανιστά κι αβιαστα , αναπνεοντας απο την κοιλια οπως κανουν τα μωρα και οι μυημενοι στην ορθοφωνια, και σκεφτηκε: Αν δεν ενιωθα τοσο θυμωμενη (αλήθεια γιατι); θα πρεπε να διασκεδαζω μ αυτα που ακουω.

Το ονειρο της ηταν δικο της και του το αφησε μεσα στα χέρια του. Και της το επέστρεψε, μεσα σ ενα πακέτο, ντυμενο με μωβ φιογκο. Το μωβ τη νευριαζει, εκτος κι αν ειναι ενα μελλοντικό τραγουδι του Λάιου, η το μυριζει στις πασχαλιες του επιταφιου. Ποτέ αλλοτε.

Δεν την πειραξε που δεν ταυτιστηκαν οι ερμηνειες τους. Ξερει καλα οσο εκεινος, πως αυτο ηταν απο μονο του αυθαιρετο. Την ενοχλησε που αποφασισε ερημην της. Για εκεινην ηταν ηδη ξεκαθαρο τι σημαινε. Ναι εχασε το λουσατο 4x4. Ομως κρατησε το τιμόνι. Χωρις αυτο, το τζιπ ειναι ενα τιποτα. ενα κουφάρι. Εκεινη το ερμηνευσε πως αφησε να κυλισει πισω της η παλια της ζωη, κρατωντας ομως ακεραιο τον εαυτο της. το τιμονι της. Κι ο μπατσος, ηταν το "μεσο" για να το υλοποιησει. Και δεν την νοιαζει που δεν παει πια ουτε στο περιπτερο με το αυτοκινητο.. Εχει 2 πόδια που μπορουν να την πανε οπου θελει η καρδια της.

Χωρις να το καταλαβει φτανει στο σπιτι της. Στεκεται μπρος στον καθρεφτη του χωλ, βγαζοντας την καρφιτσα του καπέλου της. Σωριαζει στην μπερζερα το παλτο της και βγαζει τα γαντια της. Βγαζει προσεχτικα το καπελο, και τραβαει μηχανικα μια μια τις φουρκετες που συγκρατουσαν τοση ωρα τον χαμηλο στον αυχενα κοτσο της. Τα μαλλια της πεφτουν στους ωμους της ελευθερα. Εβγαλε το φουστανι της κι εμεινε να κοιτιεται γυμνη μπροστα στον καθρεφτη.

-Τα σκατωσες παλι ειπε στο ειδωλο της.

Γιατι αντι να σαι μες στην αρνηση (κι αυτη δεν ειχε ιδεα τοτε- μετα εμαθε τι σημαινει να σαι στο σταδιο της αρνησης), δεν του πες οσα ηθελες να του πεις; Δεν εχει νοημα , ηταν ηδη παρμένη η απόφαση από καιρο, της ειπε ο εαυτος της κι εκεινη αναψε τη μεγαλη λαμπα και περασε στο σαλονι.

Κατι ειχε αλλαξει στο σαλονι.. ηταν ενα σαλονι απο το μελλον.. ενα μεγαλο δωματιο, παραγωνο, με ενα παραθυρο και μια μπαλκονοπορτα που βλεπει σ ενα παρκο με ψηλα δεντρα, με 2 δερματινους καναπεδες, με πινακες του βαρλαμου και του Μυταρα στους τοιχους, βαμμενο σε χρωματα ζεστα, ο ενας τοιχος πιο εντονος οι αλλοι να φερνουν το ίσο. Βιβλια παντου, αντικειμενα διαλεγμενα κι αγαπημενα κι ενα χειροποιητο χαλι στο πατωμα. Το σπιτι της .

Πανω στον καναπε υπαρχουν αφημενα καδρα. Α ! τα εφερε , μονολογησε.. Τα πηρε στα χερια της, πρωτα τις μικρες κορνιζες, μετα τα μεγαλα καδρα.. Η ζωη της μεσα απο φωτογραφιες. Χαμογελουσε. Πηρε μια φωτογραφια, αυτη στα 12, μια αλλη ,μμμ ωραιο κοριτσακι ησουν, και τις εβαλε στη βιβλιοθηκη. Εμεινε ενα μεγαλο καδρο. Αυτο με τους γονεις της. Το πηρε στα χερια της και χαιδεψε το τζαμι του. Τους κοιταξε σοβαρα με τη συγκινηση που θα ενιωθε αν εβλεπε εκεινο το θρυλικο ζευγαρι του πολέμου την ωρα που δινουν Το Φιλί.

Αραγε αν κρεμουσα τα καδρα θα χαλουσα την αισθητικη του χωρου;- μονολογησε. Περασε στο μεγαλο διαδρομο που ενωνει την κρεβατοκαμαρα της με τα μπροστινα δωματια. Εδω θα τα βαλω ολα. στον διαδρομο. και τοσο καιρο σκεφτομουν τι να κανω να μη φαινονται τοσο αδειοι οι τοιχοι.. -εσκασε στα γελια. Θα φτιαξω μια απρομαυρη πινακοθηκη και θα ναι κι ωραια ;) . Ενθουσιασμενη περασε στο σαλονι της. Βολευτηκε στον καναπε και πηρε το λαπτοπ της αγκαλια. Το ανοιξε και αρχισε να γραφει:

Αγαπημενε μου Κ,
Ευχαριστω για το μειλ σου ... παντα χαιρομαι να σε διαβαζω και να σε απολαμβανω... Σ ευχαριστω που με βοηθησες να βρω το πιο ταιριστο μερος να κρεμασω τα καδρα μου.. Αυτα μονο μου εμεναν και το σπιτι μου πια ειναι έτοιμο...γεματο.

............ εκλεισε το λαπτοπ και σηκωθηκε, τα γυμνα της πόδια εσπρωξαν κατι στο πατωμα. Εσκυψε και επιασε στα χερια της μια καρφιτσα.. Λατρευει τις καρφιτσες αλλα αυτη ηταν απο μια αλλη εποχη.. Τοτε που αγαπουσε την art nouveau και γελουσε και νευριαζε μεσα σε καφέ , που μοσχομυριζαν αχνιστό καφέ και λαχταριστα στρούντελ. Ηταν μια καρφιτσα του Rene Lalique, μια γυναικα-πεταλουδα.

Ανοιξε παλι το λαπ της και συνεχισε το μειλ εκει που το ειχε αφησει..

Καληνυχτα σου Κ, αυτη η καρφιτσα ειναι για σενα, στη χαριζω , σου ανηκει..

Δική σου,

χ

ο ί σ τ ρ ο ς

2008-01-19T01:12:00.004+02:00

Χουζούρικα στα πόδια του

Ο εκτυπωτής ξερνούσε σελίδες Α4

Κι εκείνος έπαιρνε τις σελίδες και της τις έδινε
Κοίτα κι αυτό..

Αμίλητη ταξίδευε ανάμεσα στις γραμμές .

Τα χαρτιά στοίβες στο πάτωμα.

2 άνθρωποι γοητευμένοι , παραδομένοι από το ταξίδι των λέξεων

Εξω από το παράθυρο ένα ασημένιο περιστέρι, αδιάφορο
Μένει ακίνητο στα κλαδιά του πεύκου,

Κι εκείνη, χουζούρικα ακουμπάει το κεφάλι της πάνω του, βολεμένη ανάμεσα στ ανοιχτά του πόδια . Μια αυθάδικη αχτίνα ήλιου σέρνεται ανάμεσά τους. Τη διώχνει από τα μάτια της. Τα χείλη της την ακολουθούν, όπου κάθεται . Υγρά φιλιά μένουν πίσω σαν ίχνη . Να μη χάσει το μονοπάτι.

Ο εκτυπωτής σιώπησε. Οι σελίδες στο πλάι της.

Τα πόδια του την φυλακίζουν σφιχτά ανάμεσα τους.
Ταξίδεψε με με τη φωνή σου τη διέταξε.

Αρχισε να διαβάζει δυνατά. Η φωνή της γέμισε το δωμάτιο:

«αν με αγαπήσεις θα μου προσφερθείς, κι αν μου προσφερθείς θα τιμήσω την αγάπη σου»

Το περιστέρι πέταξε στη φωλιά του. Η φωνή της βάθυνε. Είναι επιτέλους σπίτι της.

__________________

Δεν έχω τίποτα

2008-01-18T14:45:00.004+02:00

Δεν έχω τίποτα

Σταθηκα μπροστα του

με περιμενε

το ηξερε πως θα ερθω.

Γυμνωθηκα

και του παρεδωσα τα ρουχα μου

τα απλωσα στο πατωμα

και ξαπλωσα με ορθανοιχτα τα ποδια

επανω τους.

Δεν εχω τιποτα δικο μου

τα χερια του αγγιζουν το κορμι μου

χωνονται βαθεια μεσα μου

μ εξερευνουν

Εισχωρουν στο μυαλο μου

Ανοιγουν δρομο

το χερι του σκαλιζει

ανακαλυπτει χαμενα κομματια μου

που ουτε ηξερα πως υπαρχουν

αναμεσα σε σκονη και βρωμια

αναμεσα σε πατημενες επιθυμιες

και ξεχασμενους κοσμους.

Ουρλιαζω απο τον πόνο

Ουρλιαζω απο την καυλα

Ουρλιαζω απο το ξεσκισμα του μεσα μου

κλαιω και χυνω.

κι ησυχαζω

και παυω να παλευω

τον εαυτο μου

τη φυση μου

Δεν εχω τιποτα

Τα μαζεψα όλα

προσεχτικα ένα-ένα

τα κρατησα σφιχτα στα χερια μου

τα φιλησα

και τ αφησα να πεσουν μεσα στα δικα του

Ειμαι επιτελους ελεύθερη

Γυμνη

με τις αισθησεις μου αναγεννημενες

με ενα αιδοιο υγρο να τον περιμενει

Μια καρδια ολανοιχτη

κι ενα μυαλο αχορταγο να μαθει

να γεμισει απο Αυτον.

Δεν εχω τιποτα δικο μου

Εχω τα παντα

Ο,τι εχει επιθυμησει ποτέ γυναίκα

γιορτιατικη καταθλιψη

2007-12-23T21:42:00.003+02:00

Οσο με θυμαμαι παντα στις γιορτες, με εναν ανεξηγητο τροπο, οσο και σκατα να ημουν, κατι εκανα μεσα μου και απο το ναδιρ βρισκομουν στο ζενιθ. Ποτε μου δε μου επετρεψα να αισθανθω μονη, να μιζεριασω, να με αυτολυπηθω, να με απομονωσω.

Ισως πια "αντεχω" να μου επιτρεπω να φερομαι οπως νιωθω. Αν ειμαι καλα, καλά κι αν ειμαι σκατα, σκατα. Ισως εχω πια αντιληφθει πως και η κατασταση του ζενιθ και αυτου του απολυτου ναδιρ ειναι λιγο "παιδικη". Τα παιδια απο εκει που κλαινε και ειναι δυστυχισμενα , περνουν στην απολυτη χαρα με κατι που τα κανει ν αλλαξουν διαθεση. κι αυτο μεσα σε δευτερολεπτα. Στους μεγαλους (τρομαρα μας) τα πραγματα ειναι πιο ισορροπημενα , αντεχουμε και το "ισο"..

Αυτο που φοβαμαι, κι οχι μονο τις γιορτες, ειναι μηπως οι προσδοκιες μου ειναι τοσο ουτοπικες, που καταντουν να ειναι μη πραγματοποιησιμες..

Χρονια Πολλα να εχουμε ολοι μας

You are my Man

2007-12-22T14:19:00.003+02:00

I'm your man

If you want a lover I'll do anything you ask me to

And if you want another kind of love I'll wear a mask for you

Κι έτσι ξαφνικά

2007-12-22T14:11:00.003+02:00

Από το πρωί, ένα τραγούδι σιγοτραγουδώ.

"κι έτσι ξαφνικά καθώς θα μπαίνει η άνοιξη, μια και καλή θα σε ξεχάσω"

Οκ είμαι σε λάθος εποχή, το αντίθετο της άνοιξης .

Οι κύκλοι είναι για να ανοίγουν...

όρια κι ανοχές

2007-12-22T13:33:00.004+02:00

Φοβομουν πολυ..ειναι η αληθεια..

Φοβομουν μη ΤΑ χασω..Φοβομουν μην μ απαρνηθουν..Φοβομουν μη με μισησουν..φοβομουν μη και δεν μ αγαπουν..Φοβομουν την οργη τους. Ετρεμα και ζαρωνα και γινομουν μικρη κι απραγη.. και μουγκη..και θυμωμενη με τον ιδιο το φοβο μου. Κι εκανα τη μια υποχωρηση πισω απο την αλλη, κι οσο υποχωρουσα τοσο εκεινα θεριευαν και γινονταν δυναστες..

Ο φοβος μου πελωριος με επνιγε..δεν μου αφηνε χωρο να δω την πραγματικοτητα οπως ειναι...

Τον ειπα το φοβο μου..τον μοιραστηκα..

- Πλησιασε το δαχτυλο σου στη μυτη σου, μου ειπε.
- Τι βλεπεις?

- Μια θολουρα βλεπω.

- Απομακρυνετο τωρα. Ειναι καλυτερα?

- Ναι. Τωρα βλέπω καθαρα το δαχτυλο μου.

Τι θελει να μου πει? αναρωτηθηκα..Να βλεπω απο αποσταση? Να κοιταω τους φοβους μου απο ενα μετρο?

Θυμηθηκα πώς απολαμβανω εναν πινακα ζωγραφικης..Τον κοιταω απο αποσταση ικανη να μου δειξει το συνολο.. Οταν θελω να δω λεπτομερειες καδραρω ειτε με τα χερια μου, ειτε πλησιαζοντας πιο κοντα του..

Και *ειδα*. Και μου ειπα - αυτα που σου λειπουν ειναι τα ορια. Ορια σε σενα, ορια στους αλλους. Τερμα οι υποχωρησεις που πρωτα απ ολους θυμωνουν εσενα την ιδια.

Ο φοβος μου πηγε περιπατο..

Το life style του απολυτου τίποτα

2007-12-22T13:31:00.003+02:00

Μεσα σε μια εποχη, οπου ολοι κανουν "πλακα" με ολους, που μιλανε απαξιωτικα, μειωτικα, επιθετικα, χωρις ουσια, λογια για τα λογια, προβολη για την προβολη, συμμαχιες και εναγκαλισμοι μπροστα στην καμερα , φιλακια στον αερα, πηδηματα γιατι είναι ακρως εξυπηρετικα κι ανεβαστικα, που ο καθενας συναγωνιζεται σε ευτελη σχολια , κακιουλες και σαχλα υπονοουμενα τον αλλον, που οι κουτσομπολες των παιδικων μου χρονων που εβγαιναν εξω απο την αυλοπορτα των σπιτιων τους καθε απογευμα για να παρουν αερα αντικατασταθηκαν με τη φτηνη γκλαμουρια των media με το κυριαρχο μοτο “οσο πιο πολύ θαψεις, μειωσεις, ξε-κατινιασεις και ξε-κατινιαστεις, τοσο περισσοτερο ζεστο παντεσπανι θα φας και θα κανεις τη δημοσιοτητα του δεκαλεπτου, δεν μου κανει καμμια μα καμμια εντυπωση που η κυρια που εγραψε τα “χαριτωμενα” της χαριν της στηλης και της πλακας – ελα μωρε τωρα και τι εγινε- είναι ακομα στη θεση της. Τετοιες θελουν , τετοια πουλανε. Μ ενοχλουν απιστευτα όλα αυτά , δεν μπορω να τα καταργησω, όμως μπορω να τα βγαλω από τη ζωη μου, όπως βγαζω οτιδηποτε μου χαλαει την αισθητικη και τη διαθεση μου .

Η “υβρις” γυρναει αδυσωπητα σ αυτόν που την κανει.

Une Liaison Pornografique

2007-12-22T13:26:00.003+02:00

"Μια πορνογραφική σχέση"

Ηταν η ταινια που μ εκανε να ξανα αγαπησω τον γαλλικο κινηματογραφο

"Πρόκειται για μια αληθινή ερωτική ιστορία. Ένας άνδρας και μια γυναίκα συναντιούνται για ένα συγκεκριμένο σκοπό, το σεξ, αλλά δεν αργούν να ερωτευτούν ο ένας τον άλλον.
Κάθε ιστορία αγάπης είναι ιδιαίτερη, μοναδική, πρωτότυπη... μία συνάντηση στο γραφείο, στο δρόμο, σε ένα πάρτι, μέσω κοινών φίλων.
Τί είναι αυτό που θα τους οδηγήσει να πούνε μια μέρα το ‘Σ’αγαπώ’;
Και τί τους κάνει να χωρίσουν;
Αυτό που μένει μετά από μία ιστορία αγάπης δεν είναι η αγάπη, αλλά η ανάμνηση της ιστορίας: πώς ξεκίνησε, τι συνέβη, τι θυμάται κανείς και τι έχει ξεχάσει.
Μου αρέσει πολύ το ακόλουθο χαρακτηριστικό της ταινίας: δύο άνθρωποι μάς λένε όσα είναι διατεθειμένοι να αποκαλύψουν, μπροστά στην κάμερα.
Είναι μια ανάγκη που όλοι έχουμε: να εκφράσουμε τα αισθήματα και τον πόνο μας, να μιλήσουμε γι’αυτά, να τα μοιραστούμε και να τα ξαναζήσουμε.
Μου αρέσουν οι διαφορές, σημαντικές ή όχι, ανάμεσα στις δύο ιστορίες, του άνδρα και της γυναίκας. Επίσης, με ενδιαφέρουν πολύ οι μικρές σιωπές, τι υπάρχει ανάμεσα στα λόγια. Εστιάζω στα πρόσωπα, τα οποία μιλούν και ενθυμούνται.
Γι’αυτόν το λόγο, το ρομάντζο είναι πορνογραφικό.
Ξεγυμνώνεται.
Είναι αισχρό, επειδή είναι πολύ προσωπικό.
Δεν είναι το σεξ, είναι τα λόγια.
Για μένα, μια ερωτική ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος. Και το τέλος είναι αυτό που την κάνει άξια να ειπωθεί".

(Σημείωμα του σκηνοθέτη Frederic Fonteyne, στα production notes της ταινίας)

Με την πρώτη ματιά

2007-12-22T13:23:00.005+02:00

Πρώτα τα μάτια..

μετά τα δάχτυλα των χεριών...

κι αν κάνουμε χειραψία..θα τον εκτιμήσω πάρα πολύ, αν μου σφίξει δυνατά το χέρι κι όχι νερόβραστα...

αυτά με την πρώτη ματιά.. τ' άλλα έπονται...

Οικογενειακά μοντέλα

2007-12-22T13:21:00.003+02:00

Στην οικογενεια μας, συνηθιζαμε παντα να λεμε :"Θα παμε στο σπιτι της γιαγιας, της θειας Ελενης, της μαμας ".. Δεν μας ειχε περασει καν απο το νου να πουμε στου παπου, του θειου κλπ λες και δεν ηταν και δικο τους..

Θυμαμαι τη μαμα μου, 1,60 και 45 κιλα να χει σουζα τον μπαμπα μου απο το τι ρουχα θα φορεσει μεχρι που θα πανε το βραδυ.. Τον θυμαμαι να της ετοιμαζει παντα τον καφε της και το γαλα μου, να σιδερωνει τα πουκαμισα του, να κοβει σαλατες και να στρωνει το τραπεζι, να πεταει τα σκουπιδια , να φερνει τα ψωνια στο σπιτι και να τη γεμιζει ψεμματα που βεβαια αυτη, τα πιανε στον αερα..

Αυτο που εγω εισεπραξα ηταν πως του φεροταν ετσι επειδη δεν του ειχε και μεγαλη εμπιστοσυνη, επαγγελματικα παντα τον ξελασπωνε οταν βαρουσε διαλυση και ειχε αναλαβει σαν στρατηγος τα ηνια της οικογενειας της.

Ξερω πολλες τετοιες..αυτο ομως που αναρωτιεμαι ειναι τι την εκανε να επιλεξει για συντροφο της εναν τετοιο ανδρα που α πριορι δεν θα γινοταν ποτέ η κεφαλη της οικογενειας.. ή μαλλον ξερω..ετσι αισθανοταν εκεινη καλα (ασχετα αν γκρινιαζε συνεχως πως δεν αντεχει αλλο, πως δουλευει συνεχεια, πως αν ειχε παρει τον γιατρο που την ηθελε..κλπ κλπ κλπ) αυτο την εξιταριζε, μεσα απο αυτο μπορουσε να λειτουργησει και να νοιωθει πως ελεγχοντας τα παντα, νοιωθει η ιδια πρωτα απ ολα καλα, αλλοιως θα τον ειχε σουταρει και θα χε τελειωσει η παρασταση.
Επίσης ξερω πως απλα ειχε ο ενας αναγκη τον αλλον για να λειτουργησει, κοινως κυλησε ο τετζερης και βρηκε το καπακι του, αλλοιως δεν θα κανανε χωριο ουτε θα ζουσαν τοσα χρονια μαζι..

(Ακριβως απο κατω μας υπηρχε αλλο μοντελο οικογενειας.. Ο αντρας 1,80 και 120 κιλα ενα ορθιο βουνο, εκεινη 1,55 και 45 κιλα , τη χτυπαγε, τη μειωνε, της στερουσε το φαγητο, πετουσε εξω απο το σπιτι τη γυναικα του και τα παιδια του και τους μαζευαμε εμεις στο δικο μας για να μη καθονται μες στη νυχτα στα σκαλια, ποτέ ομως αυτη η γυναικα δεν τον αφησε, δεν της περασε καν απο το νου της να παρει τα παιδακια της και να σηκωθει να φυγει, μεχρι το τελος.. Το ριξε στη θρησκεια, ειχε προφανως βαλει τον εαυτο της στη θεση του μαρτυρα που μαλλον την ερεθιζε, και ανεχοταν αυτη την κατασταση μεχρι που τα παιδια της μεγαλα πια, βαλαν βετο οταν την ειδαν γριουλα με κατασπρα μαλλια με μαυρισμενο το ματι και σπασμενο το χερι, και την πηραν στο σπιτι τους.. Την κρατουσαν σχεδον με το ζορι γιατι εκεινη παντα ηθελε να φυγει και να γυρισει κοντα του.. Μεχρι που εκεινος δεησε να τα τιναξει, ολομοναχος, διχως τη γυναικα του και τα παιδια του διπλα του, και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα..)

Η μαμα μου αν κι ειχε αγνοια για τα «λαιφ σταιλ» τα δικα μας, ηταν Αφέντρα με τα ολα της, χωρις να φορα τα ειδικα ρουχα για να του επιβληθει, χωρις ποτέ να υψωσει τη φωνη της, ζωντας μια απιστευτα συντηρητικη ζωη και πιστευω πως τον παιδευε κι ερωτικα απεχοντας απο το σεξ που τοσο του αρεσε.. Μεχρι τις τελευταιες ημερες της ζωης της, διεταζε τους παντες, εβαζε κανονες ποιοι θα ρθουν να τη δουν και ποιοι οχι, μεχρι και διαδρομο πανω απο τα χαλια της ειπε να βαλουν , μη της τα χαλασουν...

Τα χαλιά της ζουν ακομη..

Ενα χρόνο και ενα μήνα πριν

2007-12-22T13:08:00.002+02:00

Ο πονος της απωλειας για μενα ειναι βουβός.

Δεν μιλαω, δεν λαλαω, δεν αντιδρω στην αρχη.

Μετα, αφου περασει το πρωτο σοκ, μου βγαινει ενας απιστευτος θυμος (που συνηθως τον γυριζω επανω μου)..

Μετα αρχιζω να διαπραγματευομαι τη νεα κατασταση..

Μετα ξαναπαθαινω ενα πισω-γυρισμα που ειναι μισο βουβο-μισο θυμωμενο..

Μετα αρχιζω να βρισκω τροπους ν απαλυνω τον πονο..

Καποτε τον αποδεχομαι και παω παρακατω

χτες τελειωσε και τυπικα ενα πολυ σημαντικο κεφαλαιο της ζωης μου..

Γυρισα το βραδυ σπιτι.. Το αλλαξα..καναπεδες εφυγαν απο εδω, πηγαν εκει..βιβλιοθηκες αλλαξαν, πινακες μπηκαν αλλου.. Εγινε πολυ ομορφο.. Ειναι το σπιτι μου και μου ανηκει ολοκληρωτικα για πρωτη φορα στη ζωη μου..

Να θυμηθω να τηλεφωνησω να μου φερουν και τα χαλιά..

Εγώ κι Αυτό

2007-12-22T13:00:00.003+02:00

Αναρωτιεμαι τι ειναι αυτο που με κανει να ψηλωνω τον πηχυ να τεντωνω τα ορια μου σε ενα αδιακοπο παιχνιδι..

Ασκησεις αυτο εκτιμησης?
Αυτο προβολης?
Αυτο επιβεβαιωσης?

Σαν ενα ματι να με παρακολουθει και να με κρινει..να με εγκρινει ή να με κατακρινει

Ισως παληα αυτο το ματι να ηταν η επιβεβαιωση ή η αποδοκιμασια της μαμας και του μπαμπα

Μετα μετατεθηκε στην επιβεβαιωση της παρεας, των σπουδων και της δουλειας

Παντα καποιος παρατηρει και βαζει στοχους – προς τα πανω μεχρι εξαντλησης των αποθεματων..σωματικων και ψυχικων..

Κανεις ομως δεν μπορει να συναγωνιστει τον εαυτο μου..

Ειναι ο αυστηροτερος απ ολους...

Συνεχεια συγκρουομαστε.. Κατσε λιγακι στ αυγα σου κι ασε με ν ανασανω
Τι σοι εμμονη ειναι αυτη να θες ολο παραπανω?
Εμενα με ρωτησες αν μπορω κι αν θελω?
Η η γνωμη μου δεν μετραει καθολου?
Με κοιταει και χαμογελαει..Εσυ ολα τα καταφερνεις

Νομιζεις! Καταφερνω οσα θελω και μπορω.. Τα παιδια εχουν την αισθηση της παντοδυναμιας.. Εγω οχι πια.. Μεγαλωσα .. ειμαι πια ενηλικη και ξερω πως δεν ειμαι παντοδυναμη.. Ειμαι ανθρωπος και δεν θελω να παιξω το θεο .. Εχω παρον και μελλον αλλα και παρελθον.. Δικα μου ειναι ολα και τ αγαπαω.. Αυτο που μισω ειναι να νομιζεις πως αυτο που ζω ειναι ενα παιχνιδι που και τι εγινε αν χασω..θ αρχισω ξανα απο την αρχη, θα βελτιωσω τις ικανοτητες μου και θα περνώ μ επιτυχια το καθε επιπεδο.. Εδω ειναι το λαθος σου..γιατι εγω δεν το βλεπω σαν παιχνιδι, ουτε σαν προβα..Ειναι η παρασταση μου κι εχω μονο μια.. Μετα το εργο θα κατεβει...

Που θα παει..θα τα βρουμε στο τελος ηδη αρχιζω να τον στρωνω

Ναι!!!!!!! Μετακομίζω!!!!!!!!!

2007-09-07T19:25:00.003+03:00

Έτοιμο το σπίτι!!!!!

Την Κυριακή μετακομίζω για τα καλά !!!!!

Θα τα ξαναπούμε όταν μπει ξανά τάξη στη ζωή μου και όταν και εάν κι όποτε μου το επιτρέψει η vodafone, αλλοιώς, no adsl-no blog.. (η αίτησή μου εκκρεμεί απο τα μέσα Ιουλιου αν είναι δυνατόν..)

ΥΓ. Μπας και τελικά ήταν μαλακία να εμπιστευτώ ιδιωτική εταιρία κι όχι τον ΟΤΕ , που ομως απ την αλλη μου βαζε βαθειά το χέρι στην τσέπη και από εξυπηρέτηση μηδέν;;;

Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας

2007-07-28T12:35:00.004+03:00

Ποτέ μη πεις ποτέ..

Σαββατο με Σαββατο , ημερες 8, απο τις πιο καυτες του καλοκαιριου. Μια βδομαδα που δεν περιμενε να ερθει, δεν την ειχε σκεφτει ουτε στα πιο τολμηρα της ονειρα κι ουτε πιστευε πως θα μπορουσε να εχει τετοια εξελιξη..

Μια βδομαδα που ξεκινησε με μια βολτα στο Θησειο συνεχισε σε μια βεραντα με θεα την Ακροπολη , κυλιστηκε σε καυτα σεντονια και κλιματισμο που εκαιγε συνεχεια , γευτηκε ασπρο παγωμενο κρασι και πατέ πανω σε κρισπις , γεμισε με μυρωδιες λαδιων για μασαζ και φουλαρια σε πρασινες αποχρωσεις και τελειωσε με πρωινο στο Χιλτον...
-------------------------------------------------------------

Ο ηχος του κινητου-ξυπνητηρι την ξυπνησε. 7.30 σηκω να πας στο σπιτι να δεις τι κανουν οι εργατες.. Ολα ηταν τοσο ζωντανα που για λιγο πιστεψε πως το ονειρο ηταν πραγματικοτητα. Σηκωθηκε μισοκοιμισμενη κι εκανε καφε..αφηρημενη ξαναγυρισε στο κρεβατι να τον πιει πριν σηκωθει για τα καλα και φυγει απο το σπιτι..

Αναψε ενα τσιγαρο. Για να δουμε τι εχουμε να κανουμε σημερα..μονολογησε.

Ηπιε βιαστικα τον καφε της , εσβησε το τσιγαρο και ντυθηκε μηχανικα..

Ανοιξε την πορτα και βγηκε.. Μια νεα μερα αρχισε.

Στο κομοδινο διπλα στο κρεβατι της εμεινε ενα μπουκαλακι body oil..

Το σπίτι μου

2007-07-16T11:29:00.003+03:00

Από τότε που με θυμάμαι, πάντα έβλεπα στον ύπνο μου , όνειρα που είχαν σχέση με σπίτια.

Αλλοι ονειρεύονται πως πετούν, εγώ ονειρεύομαι σπίτια.

Σπίτια παλιά, ψιλοτάβανα με εμφανή τα σημάδια του χρόνου πάνω τους, γκρίζα και παραμελημένα, σαν να μην ζει κανείς άνθρωπος μέσα τους.

Πολλά δωμάτια, καθιστικά άνετα που βλέπουν σε ανοιχτές βεράντες με φυτά που ζουν ακόμα, παρόλη την αφροντισιά, σαλόνια και τραπεζαρίες που ακούγονται γέλια , τσουγκρίσματα των ποτηριών, ο ήχος των σερβίτσιων, παιδικές φωνές ανάκατες με ώριμες και σοβαρές, σκόρπιες λέξεις να αιωρούνται.

Από τότε που γεννήθηκα, ζω σε δανεικά σπίτια. Στο σπίτι της γιαγιάς μέχρι τα 12, μετά της μαμάς και του μπαμπά και μετά του άντρα μου. Σαν τον χαμαιλέοντα, προσαρμοζόμουν μέσα τους, γινόμουν ένα μ αυτά και με τις ζωές των άλλων. Δεν πέρασα άσχημα.. τολμώ να πω πως με παραχάιδεψαν κιόλας, δίνοντας μου το ρόλο της υψηλής καλεσμένης που τσακίζονταν να την περιποιηθούν και να την κάνουν να αισθανθεί άνετα.

Πριν ένα μήνα υπέγραψα τα συμβόλαια του δικού μου σπιτιού. Πούλησα της μαμάς μου, πήρα κι ένα δάνειο και έκανα το μεγάλο βήμα.

Μοιάζει λίγο με τα σπίτια των ονείρων μου. Είναι παλιό, ψιλοτάβανο με πολλές φαρδιές ντουλάπες , μ έναν αέρα ξεχασμένης κομψότητας που με έκανε να το αγαπήσω με την πρώτη ματιά. Το μπαλκόνι βλέπει σε μια πλατεία γεμάτη ψηλά δέντρα που σου δίνει την αίσθηση πως δεν είσαι στην καρδιά της πόλης, αλλά κάπου αλλού.

Χαμογέλασα άθελα μου όταν συνειδητοποίησα πως σ αυτή την πλατεία μ έφερναν να παίξω μικρή κάθε απόγευμα του καλοκαιριού και παρ’ όλες τις γκρίνιες -πάλι μες στο χώμα έγινες, σαν αλητάκι είσαι, αν δεν είσαι φρόνιμο παιδί δεν θα σε ξαναφέρω-, εγώ περνούσα περίφημα..

Φώναξα μαστόρους, τους είπα τι θέλω να μου φτιάξουν, βλέπω χρώματα και συνδυασμούς (και πελαγώνω) και περιμένω προσφορές. Φαντάζομαι πως στο τέλος του Αυγούστου θα χει γίνει όπως το θέλω και το ονειρεύομαι και θα μένει μόνο να κάνω τη μετακόμιση..

Αναρωτιέμαι, όταν μπω πια και το κατοικήσω, τι όνειρα θα βλέπω..

Ενα ξεχασμένο κείμενο στο συρτάρι του υπολογιστή..

2007-07-15T19:39:00.004+03:00

Jean Genet - Δούλες

Αλήθεια πώς να περιγράψω τα ποικίλλα αισθήματα που ένοιωσα διαβάζοντας τις “Δούλες” του Ζαν Ζενέ και ερμηνεύοντας το ρόλο της Κλαίρης;

Πρώτα η Κλαίρη παίρνει τη θέση της Κυρίας γιατί την αγαπά. Μέσα στην Κυρία νοιώθει χαρά, δραπετεύει από τον εαυτό της. Όμως γίνεται επίσης Κυρία γιατί τη μισεί και σκοπός της δεν είναι να δείξει την Κυρία όπως πραγματικά είναι αλλά να την κανει μισητή. Ετσι η αγάπη-μίσος που νιώθει για την Κυρία καλύπτει την αγάπη-μίσος που νιώθει για την αδελφή της και σε επέκταση αυτήν που νιώθει για τον εαυτό της. Για να μισήσει τη Σολάνζ η Κλαίρη δεν έχει άλλο τρόπο παρά να γίνει η Κυρία που μισεί την Κλαίρη.

Ένα από τα κίνητρα των πράξεων αυτοτιμωρίας, αποκαλύπτει η ψυχανάλυση, είναι η προσπάθεια να εξαναγκασθεί ο κριτής να τιμωρήσει άδικα το αντικείμενό του και μ’αυτόν τον τρόπο να του αποδοθεί ενοχή, πράγμα που του αφαιρεί εξουσία και τον καθιστά ανάξιο να κρίνει.

Τι μπορώ να πω για το αίσθημα απομόνωσης, εγκατάληψης, απόγνωσης ενός ανθρώπου, της Κλαίρης, που όπως ο ίδιος ο Δημιουργός της, ο ΖΕΝΕ, εγκαταλείφθηκε, εγκλημάτισε, τιμωρήθηκε και που ακόμη αισθάνεται φυλακισμένος στην αίθουσα κατόπτρων της ανθρώπινης ύπαρξης, παγιδευμένος στην αέναη εναλλαγή ειδώλων σαν να μην είναι πια τίποτα, παρά μια παραμορφωμένη αντανάκλαση του εαυτού του*.

Η ουσία του θεάτρου του Ζενέ είναι η θέση του ειδώλου. Το είδωλο είτε ως προβολή, είτε ως αντανάκλαση, διατηρεί πάντα την ιδιότητα του μη είναι. Γιατί το είδωλο δεν είναι καν ο εαυτός του και στις “ΔΟΥΛΕΣ” η απώλεια του εαυτού επιτυγχάνεται μέσα από την ταύτιση με τα είδωλα.*

Ο Σαρτρ, στο βιβλίο του “Ο Άγιος Ζενέ” εκτιμά πως κάθε βιβλίο του Ζενέ είναι μια κρίση κάθαρσης από το δαίμονα – ένα ψυχόδραμα και πως δέκα χρόνια λογοτεχνίας για το Ζενέ ισοδυναμούν με μια θεραπεία ψυχανάλυσης.*

Τελικά, μέσα από απ’αυτήν την πάλη του όντος και της όψης, του φανταστικού και του πραγματικού, του Καλού και του Κακού, βγήκα αλώβητη ; από το ψυχικό σεισμό και καταναγκασμό (που με υπέβαλε ο Ζενέ) και με πλούσιες εμπειρίες για την ουσία του Θεάτρου και την Ανθρώπινη περιπέτεια.

Tαμπέλες κι ετικέτες

2007-07-15T14:55:00.004+03:00

Προσπαθώ ν αποτυπώσω στο χαρτί τις σκέψεις μου..(τι χαζή που είμαι...ακόμα χαρτί λέω) και στα μάτια μου μπροστά περνάνε και μου κλείνουν το μάτι χιλιάδες ταμπέλες. Άλλες τεράστιες και προκλητικές, άλλες πιο μαζεμένες, άλλες γραμμένες σε ρομαντικό στυλ άλλης εποχής που πέρασε πια, κι άλλες μοντέρνες, ντιζαινατες, άλλες σκέτο καρακιτσαριό κι άλλες καλαίσθητες.

Σκέφτομαι ποια μου πάει, με ποια θα μπορούσα να ταυτιστώ.. να! θα διαλέξω αυτή τη διακριτική, που δεν βγάζει μάτι κι έχει στυλ που μου ταιριάζει γάντι. Την παίρνω στα χέρια μου..μου αρέσει.

Όχι δεν την θέλω , αποφασίζω..

Δεν χρειάζομαι πια ταμπέλες, ταυτότητα χρειάζομαι . Ανοίγω τη τσάντα μου..βγάζω το πορτοφόλι μου και από μέσα βγάζω την ταυτότητα μου..κοιτάω τη φωτογραφία ενός κοριτσιού πιο νέου από τώρα που προσπαθεί να δείχνει σοβαρό στο φακό. Με τα δάχτυλα μου χαϊδεύω απαλά τη φωτογραφία..

Αυτή είμαι ! Και μου αρέσω πολύ

Η αρχή είναι το παν..

2007-07-14T20:15:00.005+03:00

Ναι! Τα κατάφερα! Δημιούργησα ιστολόγιο.. Τελικά, δεν ήταν και τόσο δύσκολο όσο φανταζόμουν.. ένα , δύο, τρία βήματα και έγινε..

Νομίζω πως θα το αγαπήσω αν και ακόμα νοιώθω αμήχανη μαζι του.