Bettie Page

…..”you make me shiver, you make my liver quiver, you're a kinky girl”.

Λοιπόν, Αντίο.

"Να συνειδητοποιείς, πως επειδή ακριβώς τον θαυμάζεις και τον αγαπάς, θα τον αφήσεις να φύγει, γιατί είναι εκείνος που το θέλει αυτό, σεβόμενη την επιθυμία του".

Έκαναν έρωτα για τελευταία φορά , όπως την πρώτη. Κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Αυτή με την πλάτη στον τοίχο κι εκείνος να μπαίνει μανιασμένα μέσα της. .

Η πόρτα έκλεισε πίσω του. Μαζί του πήρε τα κλειδιά του, τα έγγραφα που ήταν η απόδειξη των κοινών ονείρων που έμειναν χάρτινα και παγωμένα και την εικόνα της πνιγμένη στο κλάμα.

Η δυσκολότερη απόφαση της ζωής της.

Τι είναι αυτό;

Δεν ξέρω αν έχει ξαναμπεί κάπου. Το είδα, δάκρυσα και είπα να το μοιραστώ μαζ'ί σας.

Kατα(θ)λήψεις

To Κακό με τις καταλήψεις είναι, πως σου μένει χρόνος εκτός των άλλων (εμβαθύνσεις, κοψίματα, αναλύσεις) να βλέπεις και πρωινές εκπομπές. Λοιπόν σας πληροφορώ πως για όλα φταίει η έκλειψη που άρχισε; θ΄ αρχίσει; θα σας γελάσω. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Φταίει ο κακός μας ο καιρός, οι εκλείψεις, οι ανάδρομοι, οι παράδρομοι, τα μπρόκολα, οι αλκυονίδες που δεν λένε να ρθουν , το φαγητό που κάηκε, ο σκύλος που τα κανε στο σαλόνι, ο Αλέξης που από θεϊκό βρέφος μας βγήκε μάπα σαν καρπούζι, οι αναμονές, κάτι κλειδιά που δεν βρίσκουν που να μπουν, κάτι μουσικές που σε κρατούν ίσα ίσα για ν αντέξεις, μερικά διαβάσματα που σε κάνουν να νιώθεις σχεδόν ανθρώπινος, οι καναπέδες που κοντεύουν να μας καταπιούν και μετά να μας ξεράσουν από την αηδία, αδιέξοδα –πραγματικά ή και φανταστικά.

Πόσο πιο χαμηλά πια να πέσω ….

Αν αρχίσω να βλέπω και τα μεσημεριανά …….

Αδυναμίες

Χτες, μπήκα στο μπλογκ της μικρής. Να δω μην έγραψε τίποτα καινούργιο. Δεν είχε γράψει. Που χρόνος με τέτοιο πρόγραμμα. Και το μάτι μου πέφτει στα δεξιά της σελίδας εκεί που λέει Προφίλ. Και διαβάζω. Και μένω. Και μεμιάς έλιωσα. Στα πατώματα. Δεν περιμένεις αναγνώριση και μάλιστα δημόσια από μια έφηβη. Ειδικά όταν το 60 % του χρόνου μας σφαζόμαστε. Για χαζά πράγματα, για σοβαρά πράγματα, για θέματα αρχής ή για ανεδαφικά θέλω και απαιτώ. Ειδικά με τα τελευταία. Είμαι κατά των αλόγιστων παροχών ειδικά όταν δεν συμφωνώ μόνο και μόνο για να φύγει από το κεφάλι μου και να μ' αφήσει ήσυχη. Βέβαια, μετά γίνεται το "σώσε". Με χτυπάει με χειρουργική ακρίβεια εκεί που διαισθάνεται πως υπάρχει έστω υπόνοια εξασθενημένης άμυνας . Κι έρχεται κάτι τέτοιο μετά και με κάνει αλοιφή. Και καμαρώνω σα γύφτικο σκερπάνι.

Για Μένα
M_______ 17
Το ονομά μου είναι Μ και είμαι 17 χρονών!!! Επιθυμία μου μεγάλη είναι να γίνω ιστορικός!!! Αδυναμίες μου μεγάλες είναι οι φίλοι μου που με στηρίζουν πάντα, ο αδερφός μου ο Ν που είναι η άλλη πλευρά του εαυτού μου, ο 14 χρονών γατούλης μου o χιονής... Όμως η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η μανούλα μου ( τα καλά και τα άσχημα του χαρακτήρα μου μαζεμένα σε ένα άτομο) που εκτός απο τη ζωή μου της χρωστάω και τα πιστεύω μου, τις ευαισθησίες μου και γενικότερα το όλον μου!!!!

_

Xωρίς θέμα

-Τι να πω;
-Ό,τι σας έρθει στο νου.
-Δε μου ρχεται τίποτα. Νεκρό είναι.
-Αφήστε ελεύθερο τον εαυτό σας. Ας πει και «βλακείες».
-Μα δεν σκέφτομαι, σας λέω. Έχω ένα κενό. Ένα πελώριο κενό. Μια μαύρη τρύπα που με ρουφάει από τα πάνω και αφού με ρουφήξει, μετά με φτύνει με αηδία.
…
-Και τώρα έτσι θα καθόμαστε; Κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον;
…
…
…
Σκατά. Αυτό μου έρχεται.
…
και να πω:

Άντε και γαμήσου μου έρχεται. Αλλά δε ξέρω σε ποιόν να το πω.
…
Μάλλον σ εμένα.
…
Κι επίσης σκέφτομαι πως χτες έφαγα 3 σοκολατάκια με πορτοκάλι και μετά ηλιόσπορους.
…
Σκατά. Αυτό σκέφτομαι.
…
Πρέπει να λήξουν οι καταλήψεις. Οι καταλήψεις στο μυαλό μου ειδικά. Μπλοκάρουν το αίμα και ακούω το σφυγμό μου να σφυροκοπάει στα αυτιά μου. Πιάνω τα νεύρα μου. Έχουν βγει έξω από το κορμί μου. Το κρατάνε στον αέρα. Με μικρά φωτογραφικά μανταλάκια. Ο σκοτεινός θάλαμος. Stop bath , στερέωση, τονιστές όλων των ειδών, διαγνωστικά χημικά, μειωτές, ενισχυτές και όλες τις συνταγές για ιστορικές φωτογραφικές τεχνικές. Τα νερά. Τις λεκάνες. Το πέρασμα από τη μία στην άλλη. Μέχρι το κρέμασμα.

-Πολύ ωραία. - μου χαμογέλασε. Θα τα πούμε την άλλη βδομάδα.
-Μα… μόλις άρχισα να σκέφτομαι.

-Την άλλη βδομάδα θα τα ξαναπούμε. Και σπάστε και κανα ποτήρι δε χάλασε ο κόσμος. Που ξέρετε; Μπορεί να εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα.

Προσοχή! Αδιέξοδο.

Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.
Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.
Η αναμονή σας είναι σε αδιέξοδο. Παρακαλώ, περιμένετε.



Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ποτέ δε ξέρεις πότε πρέπει να "βγεις". Μόνο εκ των υστέρων. Και αν..

13.01.1993

Επειδή όλα αυτά τα παγωμένα από το χαμό σου χρόνια, εγώ ήμουν θυμωμένη μαζί σου,

Επειδή ποτέ δε σου είπα αυτά που ήθελα να σου πω,

Επειδή ποτέ δεν ανοίξαμε τα χαρτιά μας και τις καρδιές μας,

Επειδή ήταν άδικο και για τις δυό μας,

Επειδή έχουν περάσει ήδη 15 χρόνια που έφυγες, σαν σήμερα,

Επειδή σε σκέφτομαι και σου χρωστάω πολλά , ειδικά στο πως αντιδρώ στα δύσκολα, και στο πόσο δυνατή είμαι ακόμα κι όταν φοβάμαι,

Επειδή σου μοιάζω παραπάνω απ’ όσο φανταζόμουν κι εσύ περίμενες,

Επειδή πια, είμαι σε θέση να σε καταλάβω και να σε δικαιολογήσω,

Επειδή πια είμαι εγώ στη θέση σου κι επειδή πουθενά δεν βρίσκω να είχες «δόλο» ή «πρόθεση» παρά μόνο φόβο και διστακτικότητα και δυσκολία στο να εκφράσεις συναισθήματα,

Θέλω να σου πω, πως σ αγαπάω. Πάντα σ αγαπούσα ακόμα κι όταν σε μισούσα και ήμουν θυμωμένη. Και επιτέλους, μπορώ να κλάψω για σένα και να σ αφήσω επιτέλους να φύγεις.


Αντίο μαμά.
Σ αγαπάω μαμά.

Φεγγαροχτυπημένες

Αφιερωμένο σε όσους τους μαγεύει.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Ίσως αυτό, είναι η μόνη λύση για να ιδρώσουν κάποιων τ’ αυτιά. Έτσι κι αλλιώς κωφεύουν και στις φωνές διαμαρτυρίας και στα ψηφίσματα. Μ’ αυτό μπορεί να ξαναβρούν την ακοή τους και να μαζευτούν λιγάκι. Το βρήκα εδώ: http://fwtografikes-skepseis.blogspot.com/