Μεγάλη μπουκιά φάε

μεγάλο λόγο να μη λες...

Την ήξερα την παροιμία (ακαδημαικά) εμ δεν την ήξερα;

Παρόλα αυτά και μεγάλη μπουκιά έφαγα, και μεγάλο λόγο σαν διάγγελμα εκφωνούσα όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μαμά..

Πάντα τέτοιες μέρες καθώς πήγαινα τα παιδιά σχολείο, έβλεπα μαμάδες συνήθως, σπάνια μπαμπάδες, σχεδόν κρεμασμένες από τα κάγκελα του Λυκείου, να περιμένουν να βγουν τα παιδιά τους από τις πανελλήνιες..

Το τι τους έσουρνα δεν λέγεται!!! Τι να αφήσουν τα παιδιά τους ήσυχα, δεν βλέπουν πως τ αγχώνουν;Τι δεν βλέπουν πως πια δεν είναι στο δημοτικό, τι ν' αποχτήσουν δικιά τους ζωή και να πάψουν να ζουν δια μέσω των παιδιών τους..αφήστε...ένας λίβελλος που πεφτε στα κεφάλια των καυμένων των μαμάδων και που επαναλαμβανόταν κάθε φορά που έπεφτα σε μια τέτοια σκηνή.

Περιττό να σας πω, πως ό,τι έλεγα, τα λέω και θα τα λέω, δεν άλλαξα γνώμη και θέση.

Ελα όμως που φτασε και η δικιά μου η ώρα..Παρόλο που έχω μεγαλύτερο γιο και θα πρεπε να τα χω ξαναπεράσει, δεν τα πέρασα..ήταν πέρα βρέχει, άλλα ήθελε, (και έκανε)δεν έμπλεξε με το σύστημα των πανελληνίων.

Κι ήρθε κι η σειρά της μικρής..Και ζω μέσα από το άγχος της, τις ανασφάλειες της, τον φοβιστικό όσο κι ελκυστικό ορίζοντα που της ανοίγεται, γιατί ναι μεν ποθούμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία, αλλά συνάμα αυτό μας είναι και πολύ φοβιστικό. Και καλά έως εδώ..Οταν πριν από κανα μήνα όμως μου ρθε και μου λέει:

Μαμά θα σαι απέξω έτσι δεν είναι; μου ρθε ο ουρανός σφοντύλι.

Προσπάθησα να αντιδράσω να μείνω πιστή στα πιστεύω μου, της εξήγησα το μάταιο του πράγματος, τις θέσεις μου κλπ.

Τίποτα! Ανένδοτη. Σε θέλω εκεί. Θέλω τη θετική σου αύρα και να σε σκέφτομαι πως θα με βρίσεις αν βγω νωρίτερα απο όσο πρέπει..

Το άφησα το θέμα να καταλαγιάσει..Ασε και θα δούμε της είπα..

Και επανήλθε προχτές. Αυτή τη φορά όχι παρακαλετά αλλά κοφτά και απαιτητικά.

Μαμά, δεν σε παρακαλώ, το απαιτώ να είσαι δίπλα μου την Παρασκευή. Σιγά το πράγμα που πρέπει και να σε παρακαλάω κιόλας..

Κι έτσι , μια ακόμα μαμά θα προστεθεί στα κάγκελα ενός σχολείου να περιμένει το παιδί της να βγει...


YΓ. Μόλις πήρε τον τελευταίο έλεγχό της..

7 20άρια , ο μικρότερος βαθμός στα λατινικά 17 και ένα 12 στη Φυσική...


Αχχχχχχχχχχχχχχ :)

Λοιπόν, Αντίο.

"Να συνειδητοποιείς, πως επειδή ακριβώς τον θαυμάζεις και τον αγαπάς, θα τον αφήσεις να φύγει, γιατί είναι εκείνος που το θέλει αυτό, σεβόμενη την επιθυμία του".

Έκαναν έρωτα για τελευταία φορά , όπως την πρώτη. Κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Αυτή με την πλάτη στον τοίχο κι εκείνος να μπαίνει μανιασμένα μέσα της. .

Η πόρτα έκλεισε πίσω του. Μαζί του πήρε τα κλειδιά του, τα έγγραφα που ήταν η απόδειξη των κοινών ονείρων που έμειναν χάρτινα και παγωμένα και την εικόνα της πνιγμένη στο κλάμα.

Η δυσκολότερη απόφαση της ζωής της.

Σχέσεις ζωής

Χρόνια σας Πολλά!!! Πώς περάσατε χτες;


- Α!! πολύ ωραία. Φάγαμε, ήπιαμε σαμπάνια και μετά χορέψαμε.

- Οι δυό σας, ή είχατε και παρέα;

- Οι δυό μας. Δεν χρειαζόμαστε άλλους για να περάσουμε καλά.

- Και μετά και μετά ; Τι έγινε μετά; (διάθεση πειράγματος εκ μέρους μου).

Αμήχανο γελάκι από την άλλη άκρη του σύρματος.

- Μη μου πεις!!!!!! Το.. «κάνατε»;

Ξανά γελάκι. Πιο πολύ 15χρονη θύμιζε παρά..

-Ε, ναι το κάναμε που λέτε κι εσείς τα παιδιά.. (ξανά γελάκι, ευχαριστημένο).

Αυτή: Ετών 82

Αυτός: Ετών 76

Είναι μαζί 60 χρόνια , τα 50 από αυτά παντρεμένοι. Είναι το μοναδικό ζευγάρι που έχω στην οικογένειά μου και στον περίγυρό μου, που ζουν μαζί, όχι από συνήθεια κι από ανάγκη, αλλά από ευχαρίστηση.

Μετά από τέτοιο παράδειγμα μπορείς να ψάχνεις κάτι λιγότερο;

Ναι!!!!!!! Μετακομίζω!!!!!!!!!

Έτοιμο το σπίτι!!!!!

Την Κυριακή μετακομίζω για τα καλά !!!!!

Θα τα ξαναπούμε όταν μπει ξανά τάξη στη ζωή μου και όταν και εάν κι όποτε μου το επιτρέψει η vodafone, αλλοιώς, no adsl-no blog.. (η αίτησή μου εκκρεμεί απο τα μέσα Ιουλιου αν είναι δυνατόν..)




ΥΓ. Μπας και τελικά ήταν μαλακία να εμπιστευτώ ιδιωτική εταιρία κι όχι τον ΟΤΕ , που ομως απ την αλλη μου βαζε βαθειά το χέρι στην τσέπη και από εξυπηρέτηση μηδέν;;;